We zijn inmiddels weer terug uit Hannover. De Ioniq 9 heeft de Duitse Autobahn overleefd, de smalle parkeergarage getrotseerd en zich bewezen als een echte mileage eater. Tijd om de balans op te maken. Is dit de ultieme elektrische gezinsauto? Ja, maar niet voordat ik nog even mijn gal heb gespuwd over één specifiek knopje.
In het vorige deel prees ik Hyundai nog de hemel in omdat ze in het interieur vasthouden aan logische, fysieke knoppen. Dat is voor de achterklep ook het geval, maar zelfs na vier weken blijft het een zoektocht. Je staat achter de auto. Je hebt je handen vol met boodschappen. Je wilt de klep openen. Normaal zit er een knopje boven de kentekenplaat, of ergens logisch in het logo. Bij de Ioniq 9? Nee.
Het knopje zit op een kunststof strip onder het logo, boven de kentekenplaat, maar – en hier wordt het frustrerend – hij zit naast twee afdekplaatjes die exact hetzelfde formaat en dezelfde vorm hebben. En in de kleur van de auto gespoten is. Fraai, maar het blijft (vooral in het donker) zoeken naar de knop. Je kunt ook instellen dat je met de sleutel in je zak achter de auto blijft staan. Als je dat lang genoeg doet, krijg je vier piepjes. Als je die afwacht, dan gaat de klep vanzelf open. Ik heb het een paar keer moeten gebruiken. Maar ideaal is het niet.
Heb je dit echt nodig?
Als je dat knopje eenmaal gevonden hebt, kijk je wel een balzaal in. En dat brengt ons bij het belangrijkste kritiekpunt – of eigenlijk een gewetensvraag – van deze auto: het formaat.
De Ioniq 9 is gigantisch. Dat is heerlijk voor de passagiers en de bagage, maar je moet je echt afvragen of je zo’n slagschip nodig hebt. Dat formaat heeft namelijk consequenties. Ten eerste natuurkundig: je vangt veel wind. Ondanks de stroomlijn is het een groot frontaal oppervlak, wat invloed heeft op je bereik als je 130 of 140 km/u rijdt. Ten tweede praktisch: je hebt écht ruime parkeerplekken nodig. In de Nederlandse binnensteden of in krappe parkeergarages voel je je soms een olifant in een porseleinkast.
Conclusie: De MPV van de toekomst
Maar goed, stel: je hebt drie kinderen, een hond en een hobby waarbij je veel spullen meesleept. En je wilt elektrisch rijden zonder gedoe. Dan is de spoeling dun.
Als je op zoek bent naar een ruime, elektrische zevenzitter, dan is de Ioniq 9 – samen met zijn broer, de Kia EV9 – simpelweg de beste auto die je op dit moment voor dit budget kunt kopen. Waar de Volvo EX90 duurder en (achterin) krapper is, biedt de Hyundai een zee van ruimte en een ‘lounge’-gevoel dat lange ritten extreem ontspannen maakt. Dat onvindbare knopje voor de achterklep is mijn grootste kritiekpunt. Dat zegt vooral iets over hoe goed deze auto dus wel niet is. Voor de roadtrip naar Hannover was hij de ideale metgezel. Comfortabel, stil en dankzij de snelle laadtechniek en heldere range-info volledig stressvrij. Als je een oprit hebt die groot genoeg is, heb je hier een fantastische auto aan.
Rutger test elke maand een andere auto, volg het in de Bright Duurtest.
Over de auteur
