‘Hele borst eraf terwijl je niet doodgaat…’

De diagnose is vreselijk: je hebt (een voorloper van) borstkanker. Het vervolg is ingrijpend, als je een borstamputatie of borstbesparende operatie staat te wachten. Is dat altijd nodig? Nee, heel vaak niet, blijkt vanavond op televisie.

Eén op de zeven vrouwen in Nederland krijgt te maken met borstkanker (vorig jaar steeg het aantal jonge vrouwen met de ziekte, schreef Metro eind oktober). Gemiddeld ruim 3000 vrouwen per jaar sterven er in ons land aan. Maar er is nog een cijfer: ook krijgen 3000 dames jaarlijks de diagnose Ductaal Carcinoom In Situ, afgekort DCIS. Dat is een afwijking in de borst die momenteel wordt beschouwd als een voorloper van borstkanker.

En daar gaat het om in de half uur durende documentaire Vals alarm bij borstkanker van NTR. Metro bekeek hem al voor tv-rubriek Blik op de Buis. Vals alarm bij borstkanker valt onder Focus, het wetenschapsprogramma van NTR.

‘DCIS geen vroegtijdige borstkanker noemen’

Wat blijkt uit deze docu, als we de wetenschappers mogen geloven (doen we)? DCIS ontwikkelt zich in drie van de vier gevallen nooit tot borstkanker. Dat klinkt natuurlijk mooi of hoopvol, maar het lastige is dat DCIS-afwijkingen nogal in kracht verschillen. Van sloom tot sterk, noemt Jelle Wesseling, patholoog-onderzoeker van het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, het.

Wesseling, die ook bij het onderzoek betrokken is, spreekt zich in Vals alarm bij borstkanker het felst uit. „Ik ben erop tegen om DCIS vroegtijdige borstkanker te noemen.” En: „Ik vind het onverteerbaar dat voor afwijkingen waar mensen niet aan doodgaan, daar een hele borst voor af gaat.” Er is momenteel veel onderzoek bezig, ziet de kijker in deze documentaire. Maar ja, men is daarbij aangewezen tot muizentepels, dus heel ver is de wetenschap nog niet.

Karin laat een beeld van haar ‘ouwe ik’ maken

Wat Wesseling betreft gaat het voor patiënten op dit moment allemaal te snel. Vrouwen hebben al zo’n heftige confrontatie met borstkanker, worden vaak snel geopereerd en moeten ook meteen beslissen of zij een borstreconstructie willen of niet.

In Vals alarm bij borstkanker zien we ook Karin. Deze openhartige vrouw heeft zich bij haar ziekte neergelegd en moet een borst laten verwijderen. Karin vindt haar borsten „een belangrijk onderdeel van haar vrouwelijkheid, de identiteit en de vorm van mijn lijf”. Dat dat belangrijke onderdeel nu operatief verwijderd wordt, „doet pijn”. Toch wil zij „op een mooie manier afscheid nemen”. Karin laat daarom een beeld van zichzelf maken, de ‘ouwe ik’. „Ik wil een stukje houvast hebben aan hoe ik nu ben.”

Vals alarm bij borstkanker bevat soms wat moeilijke kost, maar tegelijkertijd ook interessante kost natuurlijk. Of deze uitzending in de toekomst uiteindelijk écht hoopvol voor vrouwen is, we gaan het zien.