Ik heb The Rip vandaag gezien en de teleurstelling overheerst volledig. Hoewel de buzz rondom de zoveelste reünie van Matt Damon en Ben Affleck veelbelovend leek, bewijst Netflix hiermee opnieuw dat ze geen echte films maken, maar enkel zielloze ‘content’. Het resultaat voelt helaas aan als een enorm gemiste kans.
Wat mij betreft is de productiewaarde simpelweg ondermaats voor een film van dit kaliber. De montage, de belichting en de decors schreeuwen aan alle kanten ‘straight-to-DVD’. In plaats van een meeslepende cinematografische ervaring, voelt het geheel visueel goedkoop aan; het is frustrerend dat zulke grote namen in zo’n matige setting staan.
Onnodig ingewikkeld
Het script is daarbij onnodig ingewikkeld gemaakt, van het begin tot het bittere eind. Ik struikelde over gapende plotgaten en fouten waar ik niet eens meer over na wil denken. Het heeft simpelweg geen zin om diepgang te zoeken in een verhaal dat aan alle kanten rammelt en eigenlijk nergens op slaat.
Deze film doet me sterk denken aan eerdere Netflix-missers zoals The Gray Man en zeker Triple Frontier, eveneens met Affleck. Ook daar zagen we een enorme sterrencast en een gigantisch budget, maar bleef de uiteindelijke kwaliteit steken in generieke actiescènes en een vlak verhaal. Het lijkt een patroon te worden waarbij marketing belangrijker is dan filmkunst.
Sterke ontvangst slaat nergens op
Hoewel critici op Rotten Tomatoes met een score van 83% verrassend mild zijn (zelfs ‘certified fresh’), spreekt de publieke waardering op IMDb met een 6,9 een eerlijker taal. Al is die score wat mij betreft nog twee punten te hoog.
Hoewel ik het met moeite haalde, zegt het einde van The Rip voldoende. De twee sterren zitten stilletjes naast elkaar. Ze deden me denken aan Bilbo en Gandalf tijdens het slepende einde van The Hobbit: The Battle of the Five Armies. Moeizaam.
Over de auteur
