
Onze autotester Rutger rijdt een maand in de Mazda 6e. Deze week duikt hij in het infotainmentsysteem.
Als je instapt in de Mazda 6e, word je meteen begroet door een enorme lap glas. Het dashboard wordt gedomineerd door een 14,6-inch zwevend touchscreen. Het ziet er prachtig uit, de kleuren spatten van het scherm en de resolutie is haarscherp. Een genot voor de ogen, maar ik grijp in het luchtledige op de middenconsole. Waar is die handige Mazda draaiknop?
Jarenlang was Mazda meester als het ging om ergonomie. Terwijl iedereen overstapte op touchscreens, hield Mazda vast aan de ‘Commander Control’: die fysieke draaiknop waarmee je blindelings door menu’s kon navigeren zonder je ogen van de weg te halen. In de 6e is hij verdwenen. En dat is, hoe modern het er ook uitziet, een gemis.
Het goede nieuws; dit nieuwe systeem is snel. Waar oudere Mazda-systemen bij het opstarten nog wel eens de tijd namen, reageert dit systeem direct. Het voelt snappy zonder haperingen bij het swipen door kaarten of menu’s. Ook de integratie met je telefoon is dik in orde. Apple CarPlay en Android Auto werken volledig draadloos en maken dankbaar gebruik van het enorme schermoppervlak. Het doet me die draaiknop iets minder missen.
De stemmen in je hoofd
Onze testauto is uitgerust met een audiosysteem van Sony met 14 speakers. Het geluid is helder en vol. Geen getril van panelen, geen gekraak van de speakers op hoog volume. Maar er is één feature waar ik maar niet aan kan wennen: de speakers in de hoofdsteun van de bestuurder. Navigatie-instructies en telefoongesprekken worden hierdoor vlak bij je oor afgespeeld. Het idee is leuk (je passagiers kunnen gewoon doorluisteren naar muziek), maar in de praktijk voelt het bevreemdend. Alsof er een kaboutertje op je schouder zit mee te praten. Geef mij maar gewoon geluid over het hele systeem. Maar smaken verschillen vermoed ik.
Ergonomie op de schop
Terug naar dat scherm. Het verdwijnen van de fysieke knoppen betekent dat je voor alles het menu in moet. De klimaatregeling? Zit onderin het scherm. Even de temperatuur aanpassen vergt nu een gerichte blik en een vingertik, in plaats van een draai op de tast. Minder intuïtief en tijdens het rijden gewoon minder veilig.
Wil je je buitenspiegels verstellen? Vergeet de knopjes op de deur. Je moet een menu in op het scherm om ze te selecteren, om ze daarna met knoppen op het stuur te verstellen. Het is omslachtig en voelt als verandering omwille van de verandering. Ook het uitzetten van de overijverige rijhulpsystemen vraagt om een duik in de menustructuur.
Schatzoeken naar spelfouten
De software zelf voelt modern aan, maar mist wel de unieke Mazda-ziel. Waar de software in de benzinemodellen uitblonk in minimalistisch ‘Zen’-design, heeft dit meer een generieke tablet-uitstraling. Bovendien is het nog niet helemaal af. De bluetoothverbinding is soms nukkig en wie de interface in het Nederlands zet, kan op zoek naar taalfouten. Het voelt hier en daar wat gehaast vertaald. Ook het scherm achter het stuur (10,2 inch) toont weliswaar veel informatie, maar de teksten en icoontjes zijn soms zo priegelig klein dat je bijna een leesbril nodig hebt om te zien of je grootlicht nu aan of uit staat.
“Hey Mazda, ik heb het koud”
Is er dan geen redding voor de bediening? Jawel, in de vorm van de spraakassistent. Die is een stuk slimmer geworden. Je kunt roepen “Ik heb het koud” om de verwarming hoger te zetten, of “Open het raam” als je frisse lucht wilt. Het werkt best aardig en compenseert het gebrek aan fysieke knoppen enigszins. Een andere fijne toevoeging is het standaard Augmented Reality Head-up Display (AR-HUD). Pijlen voor de navigatie worden virtueel op het asfalt geprojecteerd, waardoor je minder vaak naar het middenscherm hoeft te kijken. Dat is dan wel weer heel veilig.
De Mazda 6e maakt op digitaal vlak een enorme sprong voorwaarts qua snelheid en schermgrootte. Het ziet er gelikt uit. Maar voor de purist is het even slikken. De unieke ergonomische filosofie van Mazda is ingeruild voor de ’tablet-trend’. Het werkt, het is snel, maar ik mis die draaiknop nu al.