‘De oppascavia lag morsdood in zijn kooi’

Van briljant plan tot totale misser: het gaat sneller dan je denkt. In Metro’s rubriek Faalverhaal lees je hoe goede bedoelingen ontaarden in gênante situaties, ongemakkelijke stiltes en hilarische flaters. Want gedeelde schaamte is halve schaamte.

Deze week: Julia zorgde voor een oppascavia, met desastreuze afloop.

Water, brokjes en een beetje aandacht

Julia: „Oppassen op een huisdier? Jarenlang draaide ik mijn hand er niet voor om. Je hoeft niet tegen ze te praten, geen spelletjes te verzinnen en niemand vraagt 26 keer om hetzelfde liedje. Water, brokjes, een schone kooi en een beetje aandacht: dat was het wel. Dus toen mijn zus afgelopen zomer vroeg of ik weer eens een lang weekend op de cavia van mijn 8-jarige nichtje wilde passen – een bruin-wit pluizig geval met de naam Snuffie – zei ik natuurlijk ja.

Dag één ging prima. Snuffie at, piepte een beetje, keek me aan met die kraaloogjes en ik voelde me een model-oppas. Dag twee ging net zo vlekkeloos, maar dag drie was een ander verhaal. Want toen ik ’s ochtends de woonkamer binnenkwam, wist ik meteen: dit was geen goed nieuws. Snuffie lag roerloos in zijn kooi. Even hoopte ik dat hij sliep, maar na een aai over zijn ijskoude en stijve ruggetje, vervloog die hoop meteen. Snuffie was dood.

Nieuwe cavia

Ik was in shock. Niet dat ik nooit eerder met de dood van een huisdier was geconfronteerd, maar nog nooit met de dood van een huisdier dat niet van mij was. En al helemaal niet van een 8-jarig meisje dat dacht dat Snuffie onsterfelijk was. Er waren twee opties: mijn zus bellen en de rest van het weekend verpesten of een passende vervanger regelen.

Binnen tien minuten stond ik in de dierenwinkel. Ik had nog nooit zo panisch cavia’s bestudeerd en na drie winkels vond ik er uiteindelijk één die verdacht veel op Snuffie leek. Alleen het vlekje op z’n snuit had een andere vorm, maar met de juiste hoek en belichting kon dat door niemand onder de 10 jaar ooit worden ontdekt.

Ik zette nieuwe Snuffie voorzichtig in de kooi, ruimde het bewijsmateriaal zorgvuldig op en waste m’n handen alsof ik in een misdaadserie zat. Vervolgens belde ik mijn zus en biechtte ik de waarheid op. Tot mijn verbazing schoot ze in de lach. ‘Joh, hij was al 4 jaar oud. Die beestjes worden niet zo oud hè? Ze zal er vast niks van merken.’

Geen argwaan

En dat bleek, want toen ze thuiskwamen, stormde mijn nichtje op de kooi af. Nieuwe-Snuffie piepte keurig op commando. Geen enkele argwaan. Ik heb nog nooit zó opgelucht ademgehaald.

De les? Oppassen op kinderen is niks vergeleken met oppassen op cavia’s. Die kunnen namelijk zomaar het loodje leggen. En Snuffie? Moge hij rusten in vrede. Zijn opvolger leeft gelukkig nog steeds.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Reacties