Je bent 53 jaar en al meer dan elf jaar afhankelijk van een donorhart. Of beter: je maakt er het allerbeste van mét je donorhart. Casper Berris is die persoon. Casper was er slecht aan toe, maar hij sportte zijn lichaam naar een zeer gespierde versie toe, goed genoeg voor een pracht van een fotoshoot. Puur voor zichzelf. Aan Metro vertelt de man die momenteel ook op tv is, zijn verhaal.
Casper Berris is namelijk te zien in Sterk, een HUMAN-serie over mensen die hun leven door fitness willen verbeteren. Afleveringen zijn op woensdagen op NPO 3 te zien en gratis te streamen (en de trailer zie je hierboven). In de reeks wordt gezwoegd, gelachen en gehuild, worden grenzen verlegd. Sterk laat zien dat kracht niet alleen in spieren zit, maar ook in doorzettingsvermogen. Dat laatste is typisch voor Casper, sinds hij een donorhart heeft sowieso.
Donorhart, ‘een hart met een gouden randje’
Metro sprak Casper Berris eerder deze maand, via een videoverbinding met Mexico. Daar bezoekt hij met zijn vriendin z’n schoonouders en vierde hij ook de start van 2026. De inwoner van Diepenveen (bij Deventer) fitnest vier keer per week. Dat lukt door zijn donorhart, dat hij zelf een „hart met een gouden randje” noemt. Casper werkt bij de Rijksoverheid, veel thuis en één dag per week op kantoor.
Wat is de geschiedenis van jouw gezondheid?
Casper: „Als je het kort samenvat: in 2004 kreeg ik last van hartritmestoornissen en dat werd steeds erger. Ik kreeg medicatie, maar kreeg datzelfde jaar ook al een ICD, een soort inwendige defibrillator. De hartproblemen waren het gevolg van een genetische afwijking, mijn broer had het ook. Tien jaar later ging het echt slecht met me.”
Casper kreeg een hartstilstand
„In dat jaar, 2014, kreeg ik een hartstilstand. Op dat moment was ik al bezig om op de lijst te komen voor een donorhart. Ik was toevallig bij mijn vader en zijn vriendin op bezoek, daar zakte ik in elkaar op de bank. Die twee hebben me adequaat kunnen helpen, een ambulance gebeld en de buurman erbij gehaald. Ook de ICD heeft geholpen dat ik nog in leven ben. Door de harststilstand heb ik een week in coma gelegen, maar ik werd gelukkig redelijk goed wakker. In december 2014 was er een donorhart beschikbaar en die heb ik gekregen. Sindsdien gaat het eigenlijk heel goed met me.”
Hoe was dat, na een week wakker worden?
„Ik werd wakker in een ziekenhuis in Groningen en dat was een rare belevenis. Eerst lag ik in Deventer, maar ik ging alleen maar achteruit. Groningen heeft betere hartspecialisten. Ik schrok niet echt dat ik wakker werd, het was gewoon heel raar. Ik besloot ook snel dat ik niet bang wilde zijn. Je kunt ook denken ‘nou, ik heb blijkbaar nog even, ik ga er het allermooiste van maken’. Maar de eerste dagen dacht ik natuurlijk nog niet echt over de toekomst na.”
Met een donorhart op weg naar een sixpack
Hoe gaat het nu met je?
„Uitstekend. Dat het zo goed gaat, heeft zelfs geresulteerd in een mooie fotoshoot die ik heel graag wilde doen, in mei vorig jaar. Dat was de kers op de taart na heel hard werken. In de zomer van 2024 besloot ik dat ik wilde trainen tot ik zo’n beroemde sixpack had. Die had ik ooit gehad toen ik een jaar of 20 was. Fitness heb ik altijd leuk gevonden, dus ik besloot: dat moet lukken. Het was een mooie uitdaging om dat op je 52ste nog voor elkaar te krijgen. Ik was niet dik of zo hoor, ik ben best atletisch gebouwd, maar toch. Ik ben in zee gegaan met een personal trainer. Hij gaf me een sport- en eetschema, waar ik me heel strak aan heb gehouden. Het idee van een fotoshoot kwam gaandeweg en daar moest ik helemaal strak voor zijn. Het is uiteindelijk gelukt en daar ben ik trots op.”
Een fotoshoot, maar niet voor een blad of iets anders?
„Ja, alleen voor mezelf. Dat vond ik gewoon mooi.”
Casper eert met zijn donorhart z’n broer Rogier
Je zei net ‘mijn broer had het ook’, toen het over de genetische afwijking ging. Wat is er met hem gebeurd?
„Rogier is helaas overleden in 2012, hij werd 38 jaar. Rogier kreeg in 1999 hartritmestoornissen en werd in de tien jaar daarna, net als ik, steeds slechter. In 2009 kreeg hij een donorhart en daar heeft hij nog drie hele mooie jaren mee kunnen leven. Rogier heeft de pech gehad dat het hart door zijn lichaam na die jaren werd afgestoten. Sporten is voor mij meer dan uiterlijk. Dat ik dit kan is mijn manier om mijn donor en mijn overleden broer te eren.”
Hoe ben je in het programma Sterk terechtgekomen?
„De eigenaar van de sportschool waar ik destijds trainde, FitLife4U in Deventer, werd benaderd door HUMAN of hij leden wist met een bijzonder verhaal en hij refereerde toen onder andere aan mij. Zo heeft de omroep contact met mij gezocht voor Sterk. Ze zijn mijn gaan volgen, in eerste instantie voor de aanloop naar de World Transplant Games (WTG 2025) in Dresden, maar later het traject voor de fotoshoot. De WTG zijn sportwedstrijden voor mensen die een transplantatie hebben ondergaan en ik zit in het Nederlandse volleybalteam.
In 2019 speelde ik ook mee tijdens de World Transplant Games in Newcastle. We verloren de finale van Italië, maar ik zeg altijd dat we de zilveren medaille hebben gewonnen na een prachtige strijd. In Newcastle heb ik mijn vriendin ontmoet. Zij zwemt voor Mexico en heeft een levertransplantatie gehad. Zo leverde mijn donorhart ook nog iets moois op. Mijn broer zat vroeger ook in het volleybalteam trouwens, maar hij heeft de World Transplant Games helaas niet kunnen halen. Mijn medaille heb ik daarom aan Rogier opgedragen.”
‘In Sterk hebben we allemaal een bijzonder verhaal’
Wat was voor jou de reden om je voor Sterk op televisie te laten volgen?
„Dat ik een motiverende, inspirerende serie kon maken. En dat met personen die allemaal iets hebben meegemaakt, zoals ikzelf met mijn hartstilstand en donorhart. We hebben allemaal een bijzonder verhaal over ons leven te vertellen en we hebben ons leven op een of andere manier weer opgepakt.”
Hoe is het om jezelf terug te zien?
„Heel leuk natuurlijk. Ver voor de eerste uitzending heb ik al enkele montages mogen bekijken. Nu alle verhalen samenkomen is het mooi om te zien hoe de makers alles hebben gemonteerd.”
Wat hoop je dat kijkers uit jouw verhaal meenemen?
„Ik hoop dat mensen de sportschool weer eens binnen stappen of een andere sport oppakken. Dat ze mij misschien zien en denken: als hij het kan, dan kan ik het ook. Dat hoop ik ook voor mensen die een transplantatie hebben ondergaan en daardoor niet meer durven. Of denken dat zij het niet meer kunnen. Die mensen wil ik graag motiveren. Ga ervoor! Sport en krachttraining zijn belangrijk, het is hartstikke gezond.”
Motivatietip van Casper Berris
Heb je een tip voor mensen die misschien wel naar de sportschool willen, maar iets te vaak de motivatie missen om ook echt te gaan?
„Zeker. Houd je resultaten bij is mijn belangrijkste tip. Als je dan een volgende keer dezelfde oefeningen gaat doen, haal er dan net wat meer uit – bijvoorbeeld qua gewichten – dan de vorige keer. Voor mij is dat de beste motivator. Als je elke keer net iets meer kunt, dan zie je de progressie. En progressie geeft voldoening.”
Je hebt al meer dan elf jaar je donorhart. Denk je er nog veel aan, of hij nog lang mee zal gaan bijvoorbeeld?
„Eerlijk gezegd niet, omdat mijn donorhart gewoon heel goed voelt. Ik leef er een redelijk normaal leven mee. Ik heb heus mijn beperkingen hier en daar, maar dat is minimaal. Bovendien heb ik dagelijkse medicatie tegen mogelijke afstoting van het hart. Ik heb werkelijk energie voor twee op dit moment, ik kan de hele dag door. Daarbij realiseer ik me wel dat ik een bijzonder geval ben en dat ik me gelukkig mag prijzen.”
Eerste donorhart was afgekeurd
Noem je je donorhart daarom ‘hart met een gouden randje’?
„Ja. Door mijn hartstilstand van 2014 kwam ik opeens op een urgentielijst te staan. Nadat een eerste donorhart was afgekeurd terwijl ik al op de operatietafel lag, heb ik een tijdje een echt bed- en bankleven geleid. Ik was al moe als ik vier meter naar de keuken liep voor een glas water. Het tweede hart was goed en de operatie ging, ook al duurde die vijf uur, volgens het boekje. Mijn familie stond te dansen in de kamer. Toch werd ik snel weer ziek en werd ik een spijker van 64 kilo. Met revalideren ging het langzaam maar zeker beter. Nu ben ik vijf kilo zwaarder en dat is allemaal spiermassa.”
En nu heb je volleybalzilver om je nek hangen en goud in je lijf.
„Juist!”
Sterk met Casper Berris kun je volgende week (woensdag 4 februari) om 21.10 uur bij HUMAN op NPO 3 zien. De hele serie kun je al streamen via NPO Start. Dat laatste is overigens gratis.
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Reacties
Over de auteur
