Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: de zoon van Larissa (33) gaat sinds kort naar school, dus staat ze elke ochtend weer op het schoolplein, net als vroeger. En dat maakt haar hartstikke onzeker.
Larissa: „Ik had echt niet verwacht dat het schoolplein me nog iets zou doen. Maar sinds mijn zoon naar school gaat en ik daar elke dag sta, merk ik dat er wat oud zeer naar boven komt. Lang verhaal kort: ik voel me hartstikke onzeker op het schoolplein.
Geroddel en gekissebis
Als kind had ik er al een hekel aan. Niet aan het buitenspelen zelf, maar aan alles wat er omheen hing. De meidengroepjes, het geroddel, het gekissebis. Het recht van de sterkste, of in elk geval van degene die het hardst riep. Ik wist nooit precies waar ik bij hoorde, en dat was zó ongemakkelijk. En ook wel eenzaam, als ik er nog eens goed over nadenk. Dat gevoel is blijkbaar blijven hangen, want nu ik als moeder weer op het schoolplein sta, is het er ineens weer.
Andere ouders lijken overigens moeiteloos hun plek te kennen. Ze staan in groepjes te praten, te lachen, wisselen nieuwtjes uit. En ik sta ernaast en vraag me af: moet ik me aansluiten? Of is het juist raar als ik dat doe? En als ik alleen blijf staan, ben ik dan niet die vreemde moeder die nooit contact zoekt? Het is alsof er onzichtbare regels zijn die iedereen kent, behalve ik.
Gesprek viel dood
Laatst probeerde ik toch een praatje te maken met een andere moeder. Gewoon iets onschuldigs, over school of de kinderen. Maar het gesprek viel meteen dood. Het gevoel dat ze me niet mocht, zat er snel in. En dan is er ook nog die ene moeder die overal de leiding in neemt. Die meteen wil afspreken hoe het spelen gaat. Dat haar zoon graag met mijn zoon speelt, maar dan wel bij ons thuis. Ik stond erbij, keek ernaar en voor ik het wist, was ik ineens wekelijks een soort BSO voor haar kind.
Het zijn geen grote dingen hoor, en dat spelen vindt mijn zoontje natuurlijk ook leuk, maar toch: het raakt me. Misschien omdat al die dingen zo banaal zijn. Het voelt overdreven om er last van te hebben, maar tegelijkertijd is dat gevoel er wel. Blijkbaar kun je volwassen zijn, een baan hebben, een gezin, maar alsnog weer datzelfde onzekere gevoel krijgen op een schoolplein.
Zoon heeft minder last
Ik kijk vaak naar mijn zoon terwijl hij over het schoolplein rent. Hij lijkt zich totaal niet bezig te houden met wie bij wie hoort of wie met wie praat. Gewoon spelen, vallen, opstaan en weer door. Jongens hebben daar denk ik ook gewoon minder last van. Er zijn minder onderstromen, minder onuitgesproken regels, het is zoals het is.
Intussen tel ik de dagen dat hij straks oud genoeg is en zélf dat schoolplein oversteekt – ha, al is het alleen maar zodat ik niet meer mee hoef. Ik hoop dat hij daarin op zijn vader lijkt. Die staat natuurlijk weer superrelaxt op dat plein, maakt een praatje als het zo uitkomt en loopt daarna weer weg, zonder er verder over na te denken. Nou ikzelf nog.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
Reacties
Over de auteur
