Edward Norton staat bekend als een acteur die zijn rollen zorgvuldig kiest en zich volledig inzet voor kwaliteit. Toch kent ook zijn carrière een project waar hij liever nooit aan had meegewerkt, ondanks zijn indrukwekkende doorbraak met Primal Fear en American History X.
In de late jaren negentig tekende Norton een drie-filmscontract bij Paramount, dat zijn snelle opmars in Hollywood moest veiligstellen. Lange tijd kon hij scripts weigeren, maar die vrijheid verdween toen de studio aandrong op het nakomen van zijn contractuele verplichtingen.
Conflict
Na meerdere afwijzingen dreigde Paramount zelfs met juridische stappen toen Norton voor Fight Club bij een andere studio tekende. Uiteindelijk werd afgesproken dat hij nog één film voor Paramount zou maken, maar over de titel bleef onenigheid bestaan.
De knoop werd doorgehakt toen de studio hem verplichtte om mee te spelen in de remake van The Italian Job uit 2003, met Mark Wahlberg in de hoofdrol. Weigeren zou hem mogelijk een miljoenenclaim hebben opgeleverd.
Plot
Norton speelde de schurk Steve Frazelli, maar liet in interviews doorschemeren dat zijn hart er niet in lag. Hij gaf zelfs aan dat zijn echte fans de film gerust konden overslaan als ze hem op zijn absolute best wilden zien.
Toch bleek de film commercieel succesvol, met een wereldwijde opbrengst van ruim 176 miljoen dollar tegenover een budget van ongeveer 60 miljoen. Naast Wahlberg speelden ook Charlize Theron, Jason Statham en Donald Sutherland mee in de actieheist.
Belangrijke boodschap
Hoewel The Italian Job geen mislukking werd, blijft het voor Norton een pijnlijk voorbeeld van hoe contracten creatieve vrijheid kunnen beperken. Sindsdien staat hij bekend om zijn kritische houding tegenover studioafspraken en kiest hij liever projecten waarin hij volledig achter het verhaal en de regie staat.
Over de auteur
