Bob Sikkes biecht op: ‘Soms pik ik stiekem geld weg uit het budget van Roos’

Het is net een scène uit de film A Single Man. Maar als de liftdeuren opengaan in het Amsterdamse Hotel Sofitel Legend The Grand zien we niet Colin Firth en Julianne Moore, maar Bob Sikkes met naast zich Roos Reedijk, leunend tegen de liftwand. In Kopen zonder Kijken geeft hij bouwadvies en zij stylingraad, maar dit bekende tv-koppel blijkt ook met verve te kunnen acteren en poseren.

Kenden jullie elkaar voordat jullie televisiesamenwerking begon?
BOB: ‘We troffen elkaar één keer, niet wetende dat we redelijk snel daarna zouden samenwerken. Een klant van mij was een collega van Roos ‒ Roos werkte nog in de modebranche. Ik was al met de aanloop van Kopen zonder Kijken bezig.’
ROOS: ‘Bob is een oude rot in het vak; hij doet al negentien jaar televisie. Het eerste programma waaraan hij meewerkte was Bouwval Gezocht met Peter van der Vorst. Ik kwam als groentje binnen bij Kopen zonder Kijken. ‘Kan zij even met mij meelopen’, zei Bob op mijn eerste draaidag. We moesten er laatst nog om lachen.’

Je kende meteen je plek.
BOB, LACHEND: ‘Zo is het nooit bedoeld. Ik heb vaak gezien dat dingen in de regie eruit geknipt worden en ik heb mezelf aangeleerd zaken op camera in veertig seconden uit te leggen. Daar ben ik licht dwingend in, anders vind ik het verhaal niet compleet. Dus het erbij halen van Roos ging wat kort door de bocht.’
ROOS: ‘Mij moet je niet vragen iets in veertig seconden te zeggen. Ik heb al gauw vier uur nodig.’

Wanneer zag je bij de ander voor het eerst: deze persoon is écht geweldig in z’n vak?
ROOS: ‘Ik wist het al voordat onze samenwerking startte. Bob verbouwde het huis van een collega, een nogal uitgesproken persoon met wie niet heel makkelijk te werken is. Succes Bob, met dit verhaal, dacht ik. Toen het af was, zag ik een huis zo anders, zo gaaf, en kloppend bij het karakter van de bewoonster. Bob had dat fantastisch gedaan.’
BOB: ‘Toen ik Roos buiten trof, wist ik dat ik een klik met haar zou hebben – en dat gebeurde. Ik houd van mensen met karakter, met een randje. Het mag schuren, dat vind ik juist lekker. De invulling die Roos aan het programma geeft, is geweldig. Hoe zij moodboards vertaalt naar de werkelijkheid: ik stap soms letterlijk een moodboard binnen en dat is heel knap. Tegen bewoners zeg ik: ‘Wees tegen Roos heel duidelijk over jullie wensen. Want ik zie op jullie moodboard een gele keuken; voor je weet, héb je een gele keuken.’’
ROOS: ‘Die gele keuken komt er echt dit seizoen, in een huis in Alkmaar. Bob kan perfect meters creëren door te verschuiven. Een truc van Bob is bijvoorbeeld een muurtje in de slaapkamer net veertig centimeter op te schuiven, waardoor bewoners de badkamer van hun dromen krijgen waar zelfs een bad in past.’
BOB: ‘In een slaapkamer mis je die veertig centimeter ruimte niet en in een badkamer maakt het alles uit.’

‘Ik appte: ‘Wat vind je ervan?’ en hij antwoordde: ‘Ik vind het mislukt.’’

Welke stylingkeuze van Roos heeft jou acuut hoofdpijn bezorgd, Bob?
BOB: ‘Hoofdpijn vind ik een te groot woord. Ik heb kleurenangst, daar clasht het nog weleens. Qua smaakuitingen zijn Roos en ik bijna elkaars tegenpolen. Ik houd van sober, less is more, ingetogen luxe. Van Roos mag het allemaal een maatje meer zijn.’
ROOS: ‘Ik hou idioot veel van kleurexplosies, maar dat neemt niet weg dat ik Bobs stijl heel erg waardeer. We vullen elkaar aan: Bob zorgt voor de goede en tijdloze basis, ik vul aan met sfeer. Hij is de stabiele van ons twee en ik de explosie, het sausje.’
BOB: ‘Dat zeg je heel goed. Ik ben verantwoordelijk voor de basis, de manier waarop je in je huis woont. Ik maak de opzet voor de keuken en de indeling en dat wordt letterlijk ingekleurd door Roos en de rest van het team. Ik herinner me een keer dat ik met mijn grove schets een ander beeld van de invulling had dan Roos. Een kamer had ik bedoeld als kastenkamer, maar Roos pakte het anders aan waardoor ik het gevoel had dat er geen kastenkamer was.’
ROOS: ‘Het betrof een huis met schuine wanden. In de ideale situatie en met het ideale budget beschikbaar zou je zo’n ruimte laten voorzien van maatwerk. Ik had een karig budget, kon er amper een Ikea-kastje van neerzetten, dus ik koos voor een andere optie. Twee dagen voor de oplevering, de reveal voor de bewoners, kwam Bob daarachter. Ik appte: ‘Wat vind je ervan?’ en hij antwoordde: ‘Ik vind het mislukt.’’
BOB: ‘Dat heb ik inderdaad gezegd.’
ROOS: ‘Ik dacht: hij maakt een grap. Nu stuurt hij er een berichtje achteraan waarin hij dat zegt. Ik zag de puntjes bewegen, Bob was aan het typen. Toen kreeg ik: ‘Maar gelukkig hebben we nog 24 uur.’ Je krijgt me niet snel aan het huilen, maar op dat moment sprongen de tranen in mijn ogen.’
BOB: ‘Ik was wat kort in de communicatie. We hebben het uiteindelijk heel goed opgelost.’
ROOS: ‘Op Instagram zag ik een foto van de bewoners: alles staat nog exact zoals wij het hebben opgeleverd.’
BOB: ‘Heel soms pik ik geld weg van Roos’ budget. Ik blijf erop hameren dat die basis zo belangrijk is.’
ROOS: ‘En daar heb je ook gelijk in. Dan maar een kussentje minder of geen leuke plant in de hoek.’
BOB: ‘Ik krijg vaak het verwijt dat ik met het geld van andere mensen smijt. Alsof ik ze meetrek in een financiële val. Ik doe het alleen als ik weet dat het kan en dat het geld extreem goed besteed wordt, omdat ik weet dat het ze later meer geld zou kosten om het alsnog aan te passen.’
ROOS: ‘Mensen beseffen niet wat we allemaal voor ze doen en waar het geld in gaat zitten. Ik verbaas me daarover, men heeft geen idee wat dingen kosten en wat voor tijd en moeite wij erin steken. Soms zit ik na een reveal niet eens in de auto naar huis of ik krijg al een telefoontje: ‘Wanneer komen jullie de muren bijwerken, want er zijn overal stukjes verf af.’ Dat minimale afwerken, als je letterlijk in een gespreid bedje terecht bent gekomen, kun je heus heel goed zelf.’