‘Ik moet accepteren dat de bank nu te groot is’

Ik heb een nieuw dieptepunt bereikt. Niet omdat ik al de hele dag aan het huilen ben, maar omdat ik zojuist mijn laptopscherm heb afgeveegd met een van mijn snotterige huildoeken. Gatver, tragisch ook.

De doekjes hebben het zwaar; om de zoveel minuten zoek ik wanhopig naar een droog plekje, waarna ik genoegen neem met ‘doorweekt’. Ik blijk een indrukwekkend doorzettingsvermogen te hebben voor dingen die me niet meer dienen.

Een tijd geleden heb ik een nieuwe bank gekocht.

Maandenlang nam ik plaats op de ene na de andere showroombank. Als medewerkers te hulp schoten, werd het alleen maar ingewikkelder.
„Wat voor bank zoek je?”
Eentje waar je op kunt zitten.
„Welke kleur? Wat voor stof?”

Na een tijdje begon ik me te gedragen alsof ik er verstand van had. Ik ging zitten, voelde even, bewoog mijn heupen heen en weer en liep zwijgend door naar de volgende. Ik begon te geloven dat ik wist wat ik zocht en koos, na al die vlieguren, voor een prachtige, veel te grote bank die niet in mijn woonkamer paste. Typisch. Al had ik er een muur voor moeten breken, het moest en zou blijven.

Ik wilde diepgang

Later begreep ik dat ik hetzelfde deed met mannen. Ik kwam vooral IKEA-mannen tegen. Toegankelijk, praktisch, zelden onderscheidend, precies goed zolang je niet te veel van ze vraagt. Dus ik was blij verrast toen ik een man tegenkwam bij wie ik dacht dat er misschien wél meer mogelijk was.

Ik wilde diepgang. Lange autoritjes zonder muziek, verdwalen zonder plan. Een potje kaarten, inclusief vals spelen omdat de verliezer kon fluiten naar een massage. En tussen de coffeeshop en het muzikantenbestaan, wilde ik vooral ook iets normaals. Het was een verademing om erachter te komen dat we dezelfde dingen wilden. Des te droeviger om erachter te komen dat we eigenlijk ook heel verschillend waren.

Ons grootste contrast was een klassieker; hij was vermijdend en ik helemaal niet. Als ik na een botsing een knuffel nodig had, had hij juist afstand nodig. Zo kwam het geregeld voor dat ik verslagen achterbleef of dat hij tegen zijn zin in bleef hangen. Ik deed veel te hard mijn best om het gat te dichten, de boel te lijmen, tot de laatste keer.

Ik merkte dat ik de capaciteit niet meer had om te voorkomen dat we elkaar uit het oog zouden verliezen. Toen ik hem vroeg of dit ooit zou veranderen, haalde hij zijn schouders op. Dus nu lig ik hier met de moeilijke taak: accepteren dat de bank te groot is. Aanpassen hoort bij liefde. Muren breken niet.

Zangeres Elieve is Metro’s columnist. Ze zingt, ze schrijft, ze runt een coffeeshop met haar vader en vanaf nu is ze om de woensdag ook vaste columniste bij Metro. De Turks-Nederlandse Elieve neemt je in haar columns mee in de spannende en grappige kronkels van het leven.

Reacties