Regie: Chie Hayakawa| Scenario: Chie Hayakawa | Cast: Yui Suzuki (Fuki Okita), Hikari Ishida (Utako Okita), Lily Franky (Keiji Okita), Ayumu Nakajima (Toru Omaezaki), Yumi Kawai (Kuriko Kita), e.a. | Speelduur: 120 minuten | Jaar: 2025
De elfjarige Fuki is een onderzoekend, fantasierijk meisje uit Japan. Ze groeit op in een tijd dat kinderen nog echt – en niet virtueel in Animal Crossing – met een vlindernet langs de bermen liepen en platenspelers nog niet retro waren. Is het een gelukkiger tijd? Niet per se, maar dat is ook niet het punt van Renoir. Geluk is te vinden in het contact met anderen en de wereld om ons heen, waar en wanneer je ook leeft.
Maar verbinding brengt niet alleen geluk en vrolijkheid. Iemand legt Fuki uit dat psychologie draait om het onderzoeken van emoties en het gedrag dat daarbij hoort. Dat kunnen positieve of negatieve gevoelens zijn, maar ook mengvormen of emoties waarvan je niet weet wat je ermee moet, zeker niet als kind in ontwikkeling. Fuki observeert zichzelf en haar omgeving als een kleine psycholoog. Renoir nodigt de kijker uit om vanaf het pluche van de bioscoopstoel hetzelfde te doen. Rare jongens, die mensen.
Verwacht geen spannend plot of uitgesponnen dramatische ontwikkelingen. Ga gewoon met de protagonist mee op ontdekkingsreis langs al die vormen van menselijk contact en de impact op het dagelijks leven. Er is een duidelijke rode draad in het verhaal (de ziekte van Fuki’s vader) en er zijn enkele zijpaadjes, maar Renoir bestaat vooral uit min of meer chronologische scènes die laten zien hoe mensen op elkaar reageren, welke sociale posities daarbij een rol spelen en wat dat betekent voor de vorming van een persoonlijke identiteit.
Waarom lokt een huilend kind vrijwel automatisch emotionele en gedragsmatige reacties uit? Wat gebeurt er tijdens de verbroedering rond een kampvuur? Hoe komt de band tussen een schilder en diens model tot uiting in het kunstwerk dat ontstaat? Regisseur Chie Hayakawa zet deze interessante kwesties in rustige streken op het witte doek zonder meteen antwoorden op te dringen. Net als bij de wisselende gevoelens die Fuki en de mensen om haar heen ervaren, krijgt ook de kijker ruimte om eigen ervaringen en percepties te onderzoeken.
Yui Suzuki’s ingetogen vertolking vergemakkelijkt die openheid. Op een ongedwongen manier neemt zij de kijker mee in een wereld die uiteindelijk gewoon de onze is. We proberen haar gedrag te interpreteren, maar (her)ontdekken tegelijk hoe lastig dat van een afstandje soms is. Een ijsje pakken, doormidden breken en de ander de helft geven zijn alledaagse handelingen, maar niet voor iedereen even logisch of vanzelfsprekend. Renoir laat zien hoe individuen verschillen en bekrachtigt dat ook de kijker daarin vrij is. Een meditatieve gedachte, passend bij deze lome, observerende film.
Over de auteur
