Volgende maand zal het een jaar geleden zijn dat we afscheid moesten nemen van de legendarische acteur Gene Hackman. Hij wordt beschouwd als een van de grootste acteurs van zijn generatie en als een boegbeeld van de New Hollywood-beweging.
Gedurende vier decennia heeft Hackman in verschillende klassiekers en talloze iconische rollen gespeeld, en met heel wat andere grote namen mogen samenwerken. Toch is er iets waar hij spijt van had dat hij niet heeft gedaan in zijn carrière.
Oscars
Hackman maakte zijn doorbraak in 1967 met de film Bonnie and Clyde, waarvoor hij zijn eerste Oscarnominatie ontving. In de decennia die volgden speelde de acteur in baanbrekende films als I Never Sang for My Father en Mississippi Burning, waarvoor hij ook genomineerd werd voor een Oscar.
In zijn carrière won hij twee Oscars: zijn eerste voor Beste Acteur voor zijn rol als Jimmy “Popeye” Doyle in The French Connection en zijn tweede voor Beste Mannelijke Bijrol voor het vertolken van een schurkachtige sheriff in Unforgiven.
Schrijven van fictie
Na zijn optreden in het kritische en commerciële fiasco Welcome to Mooseport uit 2004 trok Hackman zich terug uit de acteerwereld. De nieuwgevonden vrijheid na zijn pensioen stelde hem in staat zijn ware passie na te jagen: het schrijven van historische fictie. Sinds zijn terugtreden heeft hij meerdere succesvolle romans uitgebracht.
In 2020 blikte Hackman terug op zijn afscheid van de cinema en zijn overstap naar het schrijven van fictie. “Ik denk dat het een natuurlijke overgang was”, vertelde hij. “Als acteur stel je jezelf vragen als: ‘Waar kom ik vandaan? Waar ga ik naartoe? Wat wil ik?’ Die drie eenvoudige vragen kunnen je als acteur een heel eind op weg helpen. Als schrijver kun je op dezelfde manier beginnen.”
Scenarioschrijven
Toch lijkt juist deze voorliefde voor schrijven ook een bron van spijt voor Hackman te zijn, aangezien hij zelden de kans greep om filmrollen voor zichzelf te schrijven. In een gesprek met Empire mijmerde hij over het idee van scenarioschrijven.
“Dat had ik graag gedaan, in mijn beginjaren”, zei hij, om daarna toe te lichten: “Ik had niet het uiterlijk voor dat soort hoofdrollen, maar dat tijdperk was al voorbij tegen de tijd dat ik in de jaren vijftig in films terechtkwam. Dus heb ik er wel een beetje spijt van dat ik niet de kans heb gehad om aan sommige van die dingen mee te doen.”
Avonturenfilms uit de jaren 30
Over zijn liefde voor dat tijdperk van de cinema zei Hackman verder: “Het gaat terug naar de tijd van Errol Flynn en James Cagney, de avonturenfilms uit de jaren dertig. Dat soort charmante, knappe, onbezorgde personages is leuk om te schrijven.”
Hij voegde eraan toe: “We zien dat soort films tegenwoordig nauwelijks nog. Helaas zijn dingen op de een of andere manier donkerder en gladder geworden, en dat mis ik op een vreemde, bijna grappige manier.”
Over de auteur
