Marlon Brando staat bekend als een van de grootste acteurs ooit, maar niet elke iconische rol bezorgde hem plezier. Sommige personages vroegen zoveel mentale overgave dat hij er een diepe afkeer voor ontwikkelde. Eén rol sprong er voor hem bijzonder negatief uit.
Die rol was Stanley Kowalski in A Streetcar Named Desire, een personage dat Brando wereldberoemd maakte. Ondanks het enorme succes en de blijvende invloed van zijn spel, bleek het kruipen in de huid van deze gewelddadige man emotioneel uitputtend voor de acteur.
Intense rol
Stanley Kowalski is allesbehalve sympathiek: agressief, controlerend en meedogenloos. In zowel het toneelstuk van Tennessee Williams als de verfilming uit 1951 is hij een constante bron van dreiging. Brando speelde hem met een intensiteit die het publiek choqueerde en fascineerde.
Brando vertolkte Kowalski al in 1946 op Broadway en zette daarmee de definitieve standaard. Toen Elia Kazan het stuk verfilmde, was Brando de vanzelfsprekende keuze. De film werd een klassieker, leverde hem zijn eerste Oscarnominatie op en kostte slechts zo’n 1,8 miljoen dollar.
Tegenzin
Toch had Brando een hekel aan het personage zelf. Hij noemde Kowalski iemand zonder twijfel of moreel kompas, gedreven door brute agressie. Dat innerlijke gebrek aan empathie maakte de rol voor hem beangstigend. Hij gaf zelfs toe dat hij bang was voor die mentaliteit.
Opmerkelijk genoeg speelde Brando later gewelddadigere figuren, zoals Vito Corleone in The Godfather. Dat personage vond hij draaglijker, omdat Corleone leefde volgens een eigen morele code. Kowalski daarentegen leek voor Brando moreel volledig leeg en onmenselijk.
Blijvende impact
Ironisch genoeg wordt juist Brando’s Kowalski nog steeds gezien als een van de beste acteerprestaties ooit. Filmstudenten bestuderen zijn spel tot op de dag van vandaag. Hoezeer hij het personage ook haatte, Brando wist er iets tijdloos en angstaanjagends van te maken.
Over de auteur
