Regie: Richard Linklater | Scenario: Robert Kaplow, Lorenz Hart, Elizabeth Weiland | Cast: Ethan Hawke (Lorenz Hart), Andrew Scott (Richard Rodgers), Margaret Qualley (Elizabeth Weiland), Bobby Cannavale (Eddie), Patrick Kennedy (E.B. White), Jonah Lees (Morty Rifkin), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2025
‘Blue Moon, you saw me standing alone.’ Zo begint het wereldberoemde liedje van Lorenz Hart en Richard Rodgers. Terwijl Hart langzaam in de vergetelheid raakt, slaat Rodgers de handen ineen met Oscar Hammerstein en vereeuwigt zich met de ene musicalhit na de andere, waaronder The Sound of Music. Blue Moon probeert Lorenz Hart opnieuw onder de aandacht te brengen met een diepgravende karakterstudie, maar blijft steken in een ietwat vermoeiende biografie.
Blue Moon speelt zich af tijdens de openingsavond van Oklahoma!, het eerste grote succes van Rodgers en Hammerstein. Hart zoekt die avond de confrontatie met zijn voormalige partner, in een laatste poging zijn carrière te redden. De film portretteert Hart als een man die zich met man en macht vastklampt aan het moois van weleer: zijn carrière als schrijver en de veel jongere vrouw Elizabeth Weiland, met wie hij een zwoel zomerweekend doorbracht.
Het script is gebaseerd op de brievenwisseling tussen Hart en Weiland, waardoor hun relatie een centrale rol inneemt. Ethan Hawke draagt monoloog na monoloog voor over haar beeldschone uiterlijk. Jammer genoeg praat hij over Weiland en vrouwen in het algemeen alsof het stukken vlees zijn. Haar voluptueuze lichaam wordt uitvoerig beschreven en nog eens herhaald in mannelijke onderonsjes. Dat het in die tijd gangbaar was om zo over vrouwen te praten, betekent niet dat een eigentijdse film dit zo nadrukkelijk hoeft te reproduceren.
Het is spijtig dat het seksistische taalgebruik zo’n groot onderdeel van de film vormt. Het script komt namelijk pas echt tot leven wanneer de personages over kunst praten. De liefde die Linklater voor schrijven koestert, werkt aanstekelijk. Bovendien lijkt hij commentaar te leveren op de hedendaagse filmindustrie, waarbij Oklahoma! fungeert als metafoor voor Marvel-blockbusters en Hart symbool staat voor ‘echte kunst.’ Hart betoogt vol overtuiging dat kunst actief moet zijn en het publiek wakker moet schudden, in plaats van het te bedwelmen met zoetsappigheid en happy ends. Helaas raakt dit betoog gaandeweg zoek in het warrige verhaal.
Het script is desondanks prachtig geschreven en klinkt bijna net zo melodieus als de liedjes van Rodgers en Hart zelf. Die melodie wordt echter eentonig door het repetitieve ritme dat de film al snel aanneemt. Het verhaal speelt zich af tijdens één avond op één locatie: het café waar de receptie na de première van Oklahoma! plaatsvindt. Linklater weet dit knap op te delen in verschillende zones: de bar voelt als een andere wereld dan de zitbanken of de trap naar de bovenverdieping.
De keuze voor één locatie ligt aan de basis van deze herhaling. Hart houdt een monoloog, loopt naar een andere plek, en begint opnieuw te oreren. De camera blijft vrijwel statisch en de gekozen shots zijn weinig inspirerend. Doordat het script vrijwel uitsluitend uit monologen bestaat, is het lastig om grip te krijgen op het verhaal. Bovendien veronderstelt de film enige voorkennis van de personages; wie niet vertrouwd is met de musicalgeschiedenis raakt al snel de draad kwijt.
Blue Moon blinkt wel uit in het acteerwerk. Ethan Hawke weet Hart een indrukwekkende gelaagdheid te geven. In handen van een mindere acteur had het personage makkelijk kunnen verworden tot een kleinzielig, schmierend mannetje. Hawke maakt van hem een tragisch figuur die toch mededogen oproept. De confrontaties tussen Hawke en Andrew Scotts Hammerstein zijn om van te smullen en Margaret Qualley schittert ondanks haar beperkte schermtijd.
Blue Moon is vooral een film voor liefhebbers van Broadway en musicalgeschiedenis. Door het statische camerawerk en de ellenlange monologen is het moeilijk om werkelijk betrokken te raken bij de personages en het verhaal. Uiteindelijk voelt Blue Moon minder als een mooie karakterstudie en meer als een eindeloos gesprek met een vervelende man die maar blijft doorratelen – hoe groot en miskend zijn nalatenschap als liedjesschrijver ook is.
Over de auteur
