Regie: James L. Brooks | Scenario: James L. Brooks | Cast: Emma Mackey (Ella McCay), Jamie Lee Curtis (Helen McCay), Jack Lowden (Ryan Newell), Kumail Nanjiani (Nash), Ayo Edebri (Susan), Julie Kavner (Estelle), Rebecca Hall (Claire), Spike Fearn (Casey McCay), Albert Brooks (Bill Moore), Woody Harrelson (Eddie McCay), Beckey Ann Baker (Mrs. Newell) e.a.| Speelduur: 115 minuten | Jaar: 2025
Scenarist-regisseur-producer James L. Brooks heeft met tal van televisieseries (onder meer Lou Grant, Taxi en The Simpsons) en enkele Oscarwinnende films (Terms of Endearment, As Good As It Gets) een memorabele stempel gedrukt op het Amerikaanse entertainment. Hij toonde zich vooral een meester in het schrijven van lichtvoetige melodrama’s met een lach en een traan. Brooks is nu vijfentachtig en in de winter van zijn leven (en vijftien jaar na zijn laatste film How Do You Know) heeft hij nog eens een film gemaakt. Maar Ella McKay werkt helaas niet. Brooks lijkt zijn magie kwijt.
De jonge, idealistische vicegouverneur van een Rhode Island-achtige staat, Ella McCay, krijgt van haar baas te horen dat hij overstapt naar het cabinet van de president en meteen ontslag neemt. Van vandaag op morgen is Ella dus gouverneur. Ze wil er meteen invliegen, omdat ze nu nog meer goede dingen kan doen dan ze al van plan was. Maar er zijn obstakels. Ze is niet bepaald populair bij de andere partijleden en vooral haar eigen familie bezorgt haar kopzorgen.
Ella worstelt met het ziekelijke vreemdgaan van haar vader, die plots heeft besloten opnieuw deel uit te maken van het leven van zijn kinderen. Haar jongere broer kampt met neuroses en weigert zijn appartement te verlaten. Haar echtgenoot Ryan laat, onder druk van zijn bazige moeder, zijn ongenoegen blijken omdat hij enkel ‘Ella’s man’ is en geen deel uitmaakt van haar staf. Haar enige houvast vindt Ella in haar tante Helen, die zich als een tweede moeder over haar ontfermt.
James L. Brooks wilde waarschijnlijk een verhaal vertellen van hoe een politica botst met haar privéleven. Maar hij doet dat, enkele leuke scènes uitgezonderd, op een weinig interessante manier. Hij bedacht een kluwen van subplots zonder een sterk en geloofwaardig hoofdplot. Daar voegde hij onnodige flashbacks aan toe die Ella’s familieleven weliswaar scherper schetsen, maar geen stuwkracht geven aan de film. Ook de vertelstem van Julie Kavner was overbodig, net zoals haar aankondiging : ‘Hallo, ik ben de verteller’.
Het personage van Ella laat bovendien koud. Brooks maakte haar idealistisch, overdreven correct en gevoelig, eigenschappen die je vandaag moeilijk associeert met politici uit het Trump-tijdperk. Ella heeft meer weg van een semisprookjesfiguur, gedropt in een verhaal en een stijl die begin jaren negentig nog acceptabel waren, maar tegenwoordig wereldvreemd aandoen. Zelfs de soundtrack van Hans Zimmer klinkt belegen. Had Ella meer weg gehad van Kyrsten Sinema (of zelfs Kirsti Noam), dat had pas kunnen vonken. Maar in de wereld van Brooks is bijna iedereen lief en de rest hoogstens een beetje egoïstisch.
Je vraagt je af hoe het zo fout heeft kunnen lopen voor Brooks, die met Ella McKay meer dan waarschijnlijk zijn allerlaatste film heeft gemaakt. Over de cast – Emma McKay, Woody Harrelson, Jack Lowden en Albert Brooks zijn prima -, de fotografie en montage valt er weinig te klagen. Dat zit allemaal snor. Maar Ella McKay mist op alle vlakken focus en voelt aan alsof er van de hak op de tak wordt gesprongen. Al na tien minuten voel je de bui hangen en vraag je je als kijker af: kijk ik verder, of is het misschien tijd voor een hapje en een drankje?
Ella McCay is te zien bij Disney+.
Over de auteur
