Regie: Ivo van Aart | Scenario: Lotte Tabbers, Ivo van Aart | Cast:
Josephine Arendsen (Quinn), Yara Brand (Anna), Ziggy Knel (Midas), Bente Kruger (Alwine), Antoinette Jelgersma (Marjolein), Rian Gerritsen (medium), e.a. | Speelduur: 93 minuten | Jaar: 2026
De meeste films vallen wel binnen een bepaald genre, maar niet elke film is een ‘genrefilm’. Met dit laatste wordt namelijk een productie bedoeld die duidelijk aan de conventies van een bepaald genre voldoet en op een specifieke doelgroep is gericht. Denk bijvoorbeeld aan een karakteristieke bodyhorror, spaghettiwestern of komedie met Jim Carrey in de hoofdrol. In het Nederlandse filmlandschap zijn genrefilms dun gezaaid, maar Geestig lijkt er wel een beetje op. Al is dit een bovennatuurlijke horrorfilm met een knipoog. Geestig bedoeld.
De jonge Anna is namelijk al sinds de jaren zeventig dood en doolt een beetje doelloos rond in het huis van haar overlijden. Ze is er nog niet klaar voor om echt in het grote licht te stappen en de wereld der mensen voorgoed te verlaten. Door middel van een séance komt ze in het lichaam van Quinn terecht en kan ze de fysieke beperkingen van het geestzijn (ze zat gevangen in haar sterfhuis) van zich af schudden en de moderne wereld gaan verkennen. Er is veel veranderd in vijftig jaar tijd, maar sommige dingen zijn hetzelfde gebleven.
Studenten protesteren nog steeds. Niet meer tégen de Vietnamoorlog, maar vóór het klimaat. En onenightstands blijven leuk, maar de dag erna minder. Vooral omdat je omgeving nu denkt dat je vreemd gaat, want je zit immers in het lichaam van Quinn die gewoon een vriend heeft. Geestig speelt met de generatieverschillen tussen de babyboomers en zoomers (een terugkerend thema in deze reeks Telefilms) en haalt alle ongemakkelijkheden en vreemde situaties van stal die we kennen van films waarin iemands lichaam wordt overgenomen door een ander.
Geestig is een mix van The Sixth Sense, Freaky Friday en The Exorcist met een vleugje The Fly en een grote schep twintigersdrama. Dat klinkt leuk, maar de uitvoering is zo belabberd dat je het beter bij het lezen van deze recensie kunt houden dan de film ook daadwerkelijk op te zetten. Daar wordt je namelijk niet vrolijk van.
De situaties en gesprekken vormen op papier waarschijnlijk best een komische persiflage (veel stokpaardjes en gevoeligheden van moderne jongeren zijn in het script verwerkt en er wordt een medium opgetrommeld dat echte ‘mediumtaal’ uitslaat), maar de vertolkingen zijn zo houterig en de intonaties waarmee de acteurs spreken zo robotachtig monotoon dat je je soms afvraagt of je niet met (hele slechte) AI te maken hebt.
De staccato dialogen waarin de personages om de beurt in twee- of driewoordszinnetjes aan de conversatie bijdragen halen werkelijk alle vermaak uit het getoonde. En echt eng wil het natuurlijk ook niet worden – al zal dat ook niet de bedoeling zijn in een persiflage -, maar de schminkafdeling had wel iets meer haar best kunnen doen om de geestesverschijningen er niet als vervroegde carnavalsklanten uit te laten zien. Helaas, Geestig valt in het genre van ‘hele slechte Telefilms’.
Geestig is te zien bij NPO Start.
Over de auteur
