Regie: Alejandro Andrade| Scenario: Alejandro Andrade, Armando López | Cast: Andres Revo (Alf), Joaquîn Emanuel (Oliver), Arianna Hermosilla (Diana), María Aura (Margarita), Tomás Rojas (Alfredo), e.a. | Speelduur: 89 minuten | Jaar: 2025
Deze bloedstollende thriller volgt enkele welgestelde jongens die in een glanzende bubbel leven. Na een tussenjaar in Amerika keert de zeventienjarige Elf terug naar zijn streng katholieke privéschool in Mexico. Zijn vrienden zijn nog steeds atletisch en populair, maar Elf merkt al snel dat de groep een jas is die hem niet meer past. Zij verlangen naar feesten en beesten, terwijl hij intussen heeft ontdekt dat hij op mannen valt. Hoewel Elf huidhonger heeft en zijn voormalige eerste liefde hem doet hunkeren naar meer, durft hij in het verstikkende machoklimaat nog niet openlijk voor zijn seksualiteit uit te komen.
Elf zit met zijn vrienden strak ingesnoerd in de heteroseksuele matrix van strenge vaders met vastomlijnde verwachtingspatronen. Voor zijn vrienden is het volkomen vanzelfsprekend om met meisjes te dansen en te zoenen in de bar. Vanuit kameraadschap proberen ze Elf daar voortdurend toe aan te zetten, maar Elf raakt heimelijk bevangen door de eigenzinnige en teruggetrokken Oliver. Oliver speelt in het schoolorkest en is een rustig buitenbeentje dat vaak rondhangt met zijn nichtje Diana.
Elfs verwende vrienden (geobsedeerd door het onderling bewijzen van hun masculiniteit) noemen de ukelele tokkelende Oliver, in al zijn voorspelbaarheid, “die homo”. Elf verlangt juist naar intimiteit en heeft zo zijn manieren om dit aan Oliver duidelijk te maken, maar Oliver neemt steevast zijn nichtje Diana mee op sleeptouw. Diana ziet Elf wel zitten, waardoor een driehoeksverhouding ontstaat waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Oliver gebruikt Diana als schild; Elf wordt er chagrijnig van.
Hombres Integros is qua toon en ritme goed opgebouwd. De film laat je wegzinken in spaarzame dialogen die verweven zijn met Elfs dagelijkse leven. De gepolijste beelden benadrukken het strak gestileerde wereldje van de gladjakkers. Ze worden stomdronken, maar de sfeer van hun nachtelijke uitgaansleven blijft opmerkelijk steriel. Het is een wereld van verveling. Maar niet voor Elf: hij pendelt tussen de waarheid en stoer doen, en verandert in een behoorlijke zuipschuit om zijn innerlijke tweestrijd te verdoven.
Elf wordt sterk neergezet als een adolescent die van binnen afwisselend kookt van verlangen en frustratie. Gecombineerd met zijn alcoholproblemen en het vechthuwelijk van zijn ouders vormt dat een explosief recept voor een vreselijk verdrietige plottwist. Hij is niet opgewassen tegen de groepsdruk en bezwijkt: hij haalt een dronken Diana over om met hem mee te gaan en duwt haar zonder verdere plichtplegingen in de auto bij zijn vrienden. Het is een vals voorwendsel, want hij weet maar al te goed dat hij nooit op haar zal vallen. Diana betaalt de prijs.
De bevreemdende, aanvankelijk klinische sfeer – met de gigantische, strak moderne villa die Elfs thuis moet voorstellen waar zijn ouders flinke ruzie maken en hij vooral op zijn telefoon ligt te scrollen, blijkt functioneel als Hombres Integros de afslag naar een thriller pakt.
Gewetenswroeging blijkt een ingewikkelde kwestie voor deze jongens, die vooral hun eigen hachje proberen te redden. Ze stikken van de zenuwen, krijgen verhitte ruzies en koesteren vooral medelijden met zichzelf. Waar ze elkaar eerst vaak ongemoeid lieten en een oogje toeknepen, durven ze elkaar na hun misdaad plotseling wél te corrigeren.
Het is een dubbel ‘prisoner’s dilemma’: eerst hielden ze elkaar gevangen in hun wapenwedloop om hun masculiniteit te bewijzen, nu houden ze elkaar in gijzeling met dreigementen om te voorkomen dat ze elkaar verlinken. Het gaat ze niet om de kunst van integer zijn, maar om de kunst van integer lijken.
Hombres Integros legt genadeloos bloot hoe groepsdruk tot gevaarlijke situaties kan leiden en hoe situaties compleet kunnen ontsporen wanneer ouders niet goed met hun zoons praten. Elf maakt deel uit van een groter en giftig patroon van jonge mannen die alles op een gouden schaal krijgen aangereikt en de meisjes om hen heen reduceren tot prooien die ze kunnen pakken. Ze hebben een blikveld waarbij alle grenzen uit het zicht raken.
Met Elfs machtige vader, die een belangrijke positie bekleedt in een corrupt regime en sterft van de connecties, reflecteert Hombres Integros op de achteloze en gelaten houding van machthebbers en instituties tegenover het feit dat overal ter wereld nog steeds vrouwen verdwijnen. In veel Zuid-Amerikaanse landen zijn vrouwen hun leven niet zeker als ze ’s avonds alleen de straat opgaan. Als het gaat om het hardnekkige maatschappelijke probleem van femicide, is rechtvaardigheid voorlopig nog ver te zoeken.
Maar als geweld tegen vrouwen, waaronder aanrandingen, intimidatie, groepsverkrachtingen en moord, telkens weer wordt gladgestreken, wat is het leven van een meisje dan waard? Welke boodschap krijgen vrouwen als het narratief zich vooral richt op hoe rot het is voor de daders dat ze moeten leven met de consequenties van hun (ziekelijke) gedrag?
Deze vragen roept deze beklemmende tragedie over hypocrisie binnen een immens benauwend patriarchaat op zeer indringende en huiveringwekkende manier op.
Over de auteur
