Regie: Bradley Cooper | Scenario: Will Arnett, Mark Chappell, Bradley Cooper | Cast: Will Arnett (Alex), Laura Dern (Tess), Andra Day (Christine), Bradley Cooper (Balls), Blake Kane (Felix), Calvin Knegten (Jude), e.a. | Speelduur: 121 minuten | Jaar: 2025
“Ik geloof dat mijn vrouw en ik gaan scheiden. De grootste aanwijzing daarvoor is dat ik alleen op een flatje woon en zij en de kinderen niet bij me zijn.” Zo begint Alex zijn eerste open-mic-optreden in een gezellig theatercafé. Hij heeft zich spontaan aangemeld voor het podium, want wie een paar grappen maakt voor het publiek hoeft zelf geen entree te betalen. De grap is niet bijster komisch of gewiekst, maar Alex brengt hem met heel veel hart. Een nieuwe deur opent zich.
Alex is wel toe aan verandering. Zijn twee zoontjes drukken hem op het hart dat hij doelen moet stellen, zeker nu de scheiding aanstaande is. En dus meldt hij zich steeds vaker aan voor open-mic-avonden, verbroedert met andere stand-upcomedians en gebruikt zijn monologen als een vorm van gratis verwerkingstherapie. Het is ook niet niks. Twintig jaar was hij getrouwd met Tess, geen van beiden ging ooit vreemd, er waren geen knallende ruzies, en toch komt er een einde aan hun huwelijk.
Is This Thing On? is zowel een komisch als serieus drama over een relatie die stukloopt en de vraag hoe het dan verder moet. Bradley Coopers derde regieproject doet denken aan het werk van Noah Baumbach, Judd Apatow en de vorig jaar overleden Rob Reiner. Scherpe dialogen, gedetailleerde observaties en acteurs die de ruimte krijgen om scènes in alle facetten uit te spelen; daar horen stemverheffingen bij, maar ook stiltes. De goedlachse Cooper duikt zelf op in een bijrolletje, maar alle aandacht gaat uit naar Laura Dern en Will Arnett in de hoofdrollen. Wat een prachtig koppel. Jammer dat ze uit elkaar gaan.
De stand-upoptredens zijn wel aan Arnett besteed, komedie is tenslotte zijn dagelijkse kost, maar vooral zijn gevoelige en onzekere kant maakt indruk. De acteerlessen aan het prestigieuze Lee Strasberg Theatre and Film Institute waren duidelijk geen weggegooid geld. Zo zagen we Arnett zelden. Zijn Alex is een weifelende man die niet alles met een kwinkslag wegwuift (ook niet op het podium), maar gaandeweg de moed vindt om zijn demonen onder ogen te zien. Deze serieuze rol smaakt naar meer.
Het tempo is vlot, maar niet overhaast. Alex verandert niet van de een op de andere dag in een theaterdier, maar klimt stap voor stap omhoog. Zijn carrière in het stand-upcircuit is bovendien niet de focus van de film, maar fungeert vooral als katalysator voor zijn emotionele verwerkingsproces. De filmtitel verwijst minder naar het podium dan naar de relatie tussen Alex en Tess, die vloeibaarder blijkt dan aanvankelijk gedacht. Het getuigt van Coopers volwassenheid als scenarist en regisseur. Laten we hopen dat ook hij nog een hele tijd aan blijft staan.
Over de auteur
