Regie: Roxanne Stam | Scenario: Randa Peters | Cast: Tara Hetharia (Eli), Nel Lekatompessy (Winnie), Kirsten Mulder (Sonja), Raymond Thiry (Ton), Michiel Kerbosch (Johan), Marie-Louise Stheins (Lisette), e.a. | Speelduur: 86 minuten | Jaar: 2026
Het leven valt niet mee voor de twintiger Eli, bijgenaamd Duppie. Ze weet niet wat ze wil qua studie/beroep, haar vader is onlangs overleden en dan moet ze tot overmaat van ramp ook nog diens plaats innemen in een al geboekte groepsreis met haar oma. Volgens oma Winnie is dat omdat ze de trip niet meer konden annuleren, maar een van de busgenoten verzekert haar dat dat altijd mogelijk is bij een sterfgeval. Oma wilde dus blijkbaar heel erg graag samen met haar kleindochter op reis.
De ‘recepticle’ met de as van vader zit ook in de koffer want die moet maar op een mooi plaatsje uitgestrooid worden. Eli’s worsteling met de dood van haar vader (is ze eigenlijk wel verdrietig?) en de relatie met haar oma, die nogal nuchter op alles reageert, wordt mooi uitgebeeld door de talentvolle Tara Hetharia. Ze maakt van Eli een emotionele stuiterbal die voor alles van haar generatie staat. Een generatie die vaak botst met de andere leden van de groepsreis, die voornamelijk uit (bijna) bejaarden bestaat. Eli verzucht over de telefoon: “Yo, Ik zit hier letterlijk met alleen maar boomers.”
Met Oprechte Deelneming heeft een rustig voortkabbelend plot dat zich focust op Eli’s bewustwording van haar identiteit, die duidelijkere randjes krijgt in de omgang met haar reisgenoten. Soms ten goede en soms ten kwade. De sfeer lijkt een beetje op die van De Terugreis, met een fijne afwisseling van komische en gevoelige momenten in de bus, het hotel en tijdens de uitstapjes die de groep onderneemt rond de witte kliffen van Normandië.
In flashbacks zien we de laatste dagen van Eli’s zieke vader die emotioneel zeer afstandelijk is en het voor haar enorm moeilijk maakt om op een goede manier afscheid te nemen. Het is een terugkerend thema, want een echt vaarwel is wel nodig om door te gaan. De spanningen tussen Eli en haar oma, die al lang sluimerden, maar tijdens de reis versterkt worden, komen voort uit de onmogelijkheid van Eli om haar leven weer op te pakken en het schijnbare gemak waarmee Winnie de zaak juist als gedaan beschouwt. En weer door!
De kracht van Met Oprechte Deelneming zit hem in de natuurlijke dialogen en acteerprestaties. Eli en de andere personages nemen vaak geen blad voor de mond en hun gesprekken zijn daardoor opwindend en gevat, maar voelen gelukkig ook alledaags en organisch aan. De verschillen in rouwverwerking en generatieconflicten worden op een komische manier verwezenlijkt, zonder cynisch of veroordelend te zijn.
Eli wijst oma erop dat je een homoseksueel geen ‘nicht’ meer kan noemen en op een ander moment bijt Winnie haar kleindochter toe: “Nu niet weer over Gaza beginnen.” Elke generatie heeft zijn eigen regels en gevoeligheden en Met Oprechte Deelneming laat deze op milde wijze naar de oppervlakte borrelen. Er wordt heel wat af gevloekt, maar je hebt nooit het idee dat de krachttermen een middel van het script zijn om de sfeer te verharden. Eli worstelt met zichzelf, met oma en met de andere groepsleden, maar er is eerder sprake van onmacht dan van machtsvertoon.
Met Oprechte Deelneming is te zien bij NPO Start.
Over de auteur
