Regie: Joren Molter | Scenario: Britt Snel| Cast: Guus Blanken (Aike), Jelka van Houten (Moeder), Ruben de Goede (Manager), Delano Watchman (Jarko), Horace Cohen (Hayo), e.a. | Speelduur: 78 minuten | Jaar: 2026
David Hahn, later bekend als de ‘Nuclear Boy Scout’, verbaasde de wereld in 1994 toen de zeventienjarige padvinder zelf een kweekreactor bouwde. Zo intrigerend vond men het verhaal, dat nu een Nederlandse Telefilm eraan is besteed. In coproductie met de EO verplaatst regisseur Joren Molter de setting naar een ingeslapen Nederlands dorp, waar de loner Aike in het geheim aan het brouwen slaat. Wat brengt iemand ertoe om zelf een levensgevaarlijke kernreactor te bouwen? Of wie?
“Dit verhaal is echt gebeurd. Behalve de stukken die we verzonnen hebben.” Deze openingszinnen zetten meteen de droge toon voor de hele film. We volgen het eenzame leven van Aike, een schijnbaar geboren loser die tuinkabouters opblaast in zijn achtertuin en zelfs op de scouting geen vrienden kan vinden. De scheikundefanaat lijkt zelf radioactief te zijn: niemand komt in zijn buurt. De overeenkomsten met David Hahns levensverhaal zijn duidelijk, maar de makers geven het een twist door hem een digitale schare van fans te geven.
Regisseur Joren Molter lijkt op bekend terrein te blijven in deze karakterstudie. Net als in zijn film Zomervacht uit 2023 volgen we een tienerjongen met een uitzichtloos bestaan in een pastorale omgeving. Zijn omgeving heeft Aike laten vallen, wat hem volledig overlevert aan de aandachtseconomie. Alleen op het internet vindt hij mensen die hem willen kennen. Voor hen filmt hij zijn wilde scheikundeproeven en loopt hij meer dan eens verwondingen op om hun aandacht vast te blijven houden.
Binnen deze online bubbel wordt ook het idee geboren om zelf een kweekreactor te bouwen. Opgejut door zijn volgers begint Aike met het verzamelen van wekkers en rookmelders voor materialen, en belt hij met professoren om aan blauwdrukken van reactoren te komen. De keus om Aikes volgers in levenden lijve in de ruimte zetten, hem ofwel aanmoedigend of uitscheldend, geeft extra nadruk op de sociale druk die Aike voelt. Alleen zo kan hij gezien worden. Alleen zo kan hij iets betekenen. Het vormt een sneu beeld, wat de morele boodschap van de makers meteen kristalhelder maakt.
Vanaf het begin af aan schreeuwt de film al ‘komedie’ met een stuntelige soundtrack en een cinematografie, die spiegelt hoe schots en scheef Aikes leven in elkaar steekt. Ook Guus Blanken in de rol van Aike weet indruk te maken met zijn ongemakkelijke acteerstijl. Alle ingrediënten staan te pruttelen voor een goede film, maar de kernkwaliteit die lijkt te missen is Aikes groei tot een beter mens. Hij overwint obstakel na obstakel om zijn droom te verwezenlijken, maar blijft eigenlijk altijd de sukkel die hij aan het begin was.
Nuclear Boy vertaalt een bizar, waargebeurd fenomeen naar het heden en stelt belangrijke vragen over hoever iemand kan gaan in een online bubbel. Daar wordt een interessante vorm bij bedacht, maar voor de kijker is het vooral afwachten tot de bom barst. Door de bekende afloop van de avonturen van ‘Nuclear Boy’, was het boeiender geweest om in het scenario meer te leunen naar een coming-of-age dan een gedoemde jongensdroom. Nu wordt met een EO-moraal een pleister op de wond geplakt, maar daarmee is het probleem van opgroeien in een digitale wereld nog bij lange na niet opgelost.
Nuclear Boy is te zien bij NPO Start.
Over de auteur
