Regie: Christophe Gans | Scenario: Christophe Gans, William Josef Schneider, Sandra Vo-Anh | Cast: Jeremy Irvine (James), Hannah Emily Anderson (Mary), Evie Templeton (Laura), Ljiljana Velimirov (Armless), Robert Strange (Red Pyramid), e.a. | Speelduur: 106 minuten | Jaar: 2026
Regisseur Christophe Gans bezorgde ons in 2006 de survival-horrorfilm Silent Hill en dook vervolgens een lange periode onder tot 2014 (La Belle et la Bête). Nu is hij weer bovengronds met Return to Silent Hill, een vervolg dat geen echt vervolg is. Het stadje Silent Hill wordt nog steeds overspoeld door macabere wezens en rare entiteiten, maar de protagonist is dit keer kunstenaar James Sunderland en de heldimensie heeft een andere oorsprong dan in het eerste deel. Dat laatste is meteen een van de zwakste punten van deze film, die op zijn zachtst gezegd al niet uitblinkt binnen het genre.
Goor en bloederig is het allemaal wel zodra James voet zet in de stad waar zijn (ex?)vriendin Mary in het ziekenhuis zou moeten liggen, maar het zijn ingewanden en rode smurrie die uit enen en nullen bestaan. Return to Silent Hill is een losse bewerking van de computergame Silent Hill 2 (2001) en het ziet er ook allemaal uit als, tsja, een videospelletje. Niets voelt organisch aan, niets heeft gewicht, niets boezemt echt angst in.
En dat geldt niet alleen voor de monsters (op een oude bekende na), het vuur en de asregens, maar ook voor de straten en gebouwen. Vrijwel alle sets en locaties zijn in de computer gecreëerd; personages lijken soms boven de grond te zweven of lopen rond in een doolhof dat overduidelijk uit twee gipsplaten wandjes bestaat en verder digitaal is vermenigvuldigd en uitgebreid. De sneeuw in het doolhof uit The Shining was ook nep, maar dat was tenminste nog fysieke materie (piepschuim en zout). In Return to Silent Hill zijn eigenlijk alleen de acteurs tastbaar.
Acteren voor een green screen valt echter niet mee, zeker niet voor spelers van het B-garnituur. Daarnaast springt het script van de hak op de tak, waardoor het voor Hannah Emily Anderson en Jeremy Irvine vreselijk moeilijk moet zijn geweest om een consistente persoonlijkheid neer te zetten en te onthouden welke emotie nu weer moet worden uitgebeeld.
In Return to Silent Hill word je het ene moment achtervolgd door motten, kakkerlakken of erger, het volgende moment moet je weer op zoek naar je vriendin alsof er niet zo veel aan de hand is. Even de politie bellen is er uiteraard niet bij.
Voor dat laatste volgt een verklaring, maar de uitleg voelt als een zwaktebod, al is het wel in overeenstemming met het verhaal van de game. Met een controller in je handen is het echter veel makkelijker om betrokken te blijven bij het verhaal dan passief ‘meelevend’ vanuit de bioscoopstoel, vooral als de angel al vrij snel uit de gebeurtenissen wordt gehaald.
Wat overblijft is een survival-horrorfilm die met het budget van Avatar wellicht het aanzien waard zou zijn geweest, maar nu vooral leeg (vaak letterlijk), bleek en doods aanvoelt. In theorie zijn de monsters uit Silent Hill 2 (waarin die ene zijn debuut maakte) doodeng, maar op het witte doek zijn ze in deze vorm vooral lachwekkend. Dat geldt ook voor de poging tot diepgang in het script. Er is een warrig achtergrondverhaal over schuld, boete en zelfkastijding, maar het zal de neutrale kijker allemaal worst wezen, want geen van de thema’s wordt boeiend uitgewerkt. Dramatische onthullingen missen drama en personages sterven zonder dat het ons iets doet.
Regisseur Gans is een absolute fanboy van de Silent Hill-games (het kostte hem destijds vijf jaar lobbyen om de filmrechten van ontwikkelaar Konami te verkrijgen) en die liefde schemert wel door in deze productie. Hij heeft niet alleen de wereld, maar ook veel details van het oorspronkelijke verhaal meegenomen in Return to Silent Hill. Dat is helaas het enige positieve dat over deze verfilming te zeggen valt. Alleen de verstokte fans krijgen (een beetje) waar voor hun geld.
Over de auteur
