Regie: Sam Raimi | Scenario: Damian Shannon en Mark Swift | Cast: Rachel McAdams (Linda), Dylan O’Brien (Bradley), Xavier Samuel (Donovan), Edyll Ismail (Zuri), Chris Pang (Chase), Dennis Haysbert (Franklin), e.a. | Speelduur: 113 minuten | Jaar: 2026
Linda is op kantoor een ijverig muurbloempje dat al zeven jaar de kastanjes uit het vuur haalt voor haar collega’s, maar niet eens wordt meegevraagd op de karaokeavond. Wanneer de zoon van de overleden baas het roer overneemt, hoopt ze eindelijk die beloofde promotie te incasseren. Helaas: haar nieuwe baas Bradley blijkt een arrogante, seksistische eikel die Linda’s baan liever gunt aan zijn golf- en corpsmaatje.
Zo begint Sam Raimi’s nieuwe psychologische horrorfilm. Voor zijn doen oogt het uitgangspunt bijna gemakzuchtig en braaf, eerder romkom dan horror. Maar niets is minder waar. Wanneer Linda tijdens een zakenreis naar Thailand de kans krijgt haar kunnen te bewijzen, benadrukt Raimi nog eens wat voor enorme lul Bradley is, om vervolgens in een grafisch heftige scène het vliegtuig te laten neerstorten. Linda en haar baas lijken de enige overlevenden op een onbewoond eiland. Komen al die survivalboeken uit Linda’s boekenkast toch nog van pas.
De rollen lijken omgedraaid en alles draait nu om overleven tot dat ze worden gevonden. De kern van Raimi’s beste film sinds het bovennatuurlijke Drag Me to Hell schuilt in de giftige dynamiek tussen Linda en Bradley: ze staan elkaar naar het leven, maar kunnen tegelijkertijd niet zonder elkaar. Lange tijd heeft Linda de overhand, al is het maar omdat haar baas zijn been ernstig bezeerd heeft. Maar net wanneer de film dreigt te verzanden in een comfortabele variant op Cast Away, gooit Raimi het roer om.
Sam Raimi zou Sam Raimi niet zijn zonder een flinke pot bloed binnen handbereik. Wanneer Linda de jacht opent op een wild zwijn, lijkt het dier regelrecht afkomstig uit de onderwereld en laat het zijn aderen leegstromen over de succesvolle jaagster. En Raimi heeft nog meer gorigheid in petto, zoals de onvermijdelijke lading braaksel die op iemands gezicht belandt, al moeten we daar nog even op wachten.
Send Help houdt het prettige midden tussen psychologische thriller, bodyhorror met een licht bovennatuurlijk tintje en gitzwarte komedie. Rachel McAdams transformeert overtuigend van suffige kantoorklerk met praktische schoenen tot een geharde overlever met een toenemend sadistisch kantje. Tegenspeler Dylan O’Brien, vooral bekend van de Maze Runner-films, zet de onuitstaanbaar nare kant van zijn personage heerlijk overdreven en bijna maniakaal neer.
De wisselwerking tussen McAdams en O’Brien is grillig en onvoorspelbaar. Waar personages in dit soort situaties doorgaans naar elkaar toegroeien, valt dat hier nog maar te bezien. Bradley blijft consequent een enorme hork, terwijl Linda vooral probeert er voor zichzelf het beste van te maken. Raimi vertrouwt hierbij slim op de kracht van suggestie. IJzersterk is het moment waarop Linda haar hulpeloze werkgever op wel erg rigoureuze wijze een lesje wil leren.
In de aflsuitende akte komt Raimi op de proppen met een wat belegen plottwist in de traditie van M. Night Shyamalan. Toch werkt die verrassend goed. Niet alleen omdat de finale onverwachte richtingen inslaat, maar ook omdat de voortekenen van de ontknoping al eerder subtiel zijn uitgezet. Send Help is een heerlijke achtbaanrit vol onverwachte bochten, die zichzelf geen moment serieus neemt. De boodschap is even simpel als cynisch: de mens is in essentie een egoïstisch wezen.
Over de auteur
