Regie: Rebecca Zlotowski | Scenario: Anne Berest, Rebecca Zlotowski | Cast: Jodie Foster (Lilian Steiner), Daniel Auteuil (Gabriel Haddad), Luàna Bajrami (Valérie Cohen-Solal), Mathieu Amalric (Simon Cohen-Solal), Virginie Efira (Paula Cohen-Solal), e.a. | Speelduur: 101 minuten | Jaar: 2025
Jodie Foster won twee Oscars, studeerde magna cum laude af aan Yale, spreekt vloeiend Frans en is ook nog eens bijzonder grappig. Al deze kwaliteiten komen uitstekend van pas in de ‘dramedietective’ Vie Privée, een film die meer belooft dan hij kan waarmaken, maar desondanks een onderhoudende kijkervaring oplevert.
Foster speelt de ervaren psychiater Lilian Steiner, een Amerikaanse die ooit haar echtgenoot volgde naar Frankrijk. Hun huwelijk is inmiddels voorbij, maar Lilian is gebleven en runt een goedlopende praktijk in Parijs. Wij treffen haar op een rotdag: een cliënt klaagt over haar hoge tarieven en een ander besluit uit het leven te stappen, althans zo lijkt het.
Wanneer Lilian onuitgenodigd op de begrafenis verschijnt, volgt een reeks uiterst onplezierige confrontaties met de nabestaanden. Lilians geordende leventje vervalt nu snel in chaos, helemaal wanneer ze vermoedt dat de overleden cliënt is vermoord en ze zelf op onderzoek uitgaat. Wat volgt is een verwarrende periode van onverstandige beslissingen en zelfreflectie. En dan is er ook nog de schoorvoetende hereniging met haar ex-man, fijn gespeeld door veteraan Daniel Auteuil. Het leven van een psychiater blijkt allesbehalve simpel.
Foster en Auteuil vormen een heerlijk (ex-)stel. Hun vakmanschap is onmiskenbaar, maar nergens routineus. Hun inlevingsvermogen, onderlinge blikken en gebaren en komische timing maken het een genot om ze op het grote scherm te zien. Naast deze krachtpatsers zijn er mooie rollen van de ervaren Mathieu Amalric en de jonge Luàna Bajrami. Aan de sterrencast ligt het niet.
Ondanks Fosters overtuigende spel komt Lilians psychologische – en soms fysieke – reis niet helemaal goed uit de verf. De filmt stipt veel thema’s aan, maar werkt ze niet altijd bevredigend uit. De relatie met haar zoon suggereert een diepere dynamiek dan er uiteindelijk blijkt te zijn. Hetzelfde geldt voor Lilians gevoelens ten opzichte van haar overleden patiënt of een voormalige mentor. Er hangt voortdurend een belofte van complexiteit in de lucht, maar het script weet de eindjes niet echt aan elkaar te knopen.
Misschien is dat ook niet de ambitie van regisseur Rebecca Zlotowski. Wie Vie Privée benadert als lichtvoetige whodunit komt beduidend beter uit dan wie een diepgravend psychologisch drama verwacht. Het detectiveverhaal is enigszins voorspelbaar, maar best vermakelijk, mede dankzij de topacteurs. Een derde Oscar zal deze film Jodie Foster niet opleveren, maar een plezierige bioscoopervaring des te meer.
Over de auteur
