Dit Zweedse moordmysterie is rauw en realistisch, maar ook monotoon en slordig.
Door de overdaad aan Scandinavische moord- en doodslagverhalen zou je bijna denken dat Noorwegen, Zweden en Denemarken de hel op aarde zijn. Synden doet daar nog een schepje bovenop. De boeren in landelijk Zweden ogen in deze serie al even ontaard en crimineel als de bergbewoners van de Appalachen in Deliverance en Out of the Furnace. Er bestaat zeker een publiek voor misdaadseries vol kommer en kwel, maar door een opeenstapeling van mankementen is het de vraag of Synden dat zal bereiken.
De in het Zweedse Malmö actieve Finse politieagente Dani krijgt van een stervende man de vraag op zoek te gaan naar de verdwenen jongeling Silas. Dani aarzelt, want het onderzoek leidt naar het rurale schiereiland Bjäre, buiten haar district. Toch gaat ze, omdat ze een persoonlijke band heeft met Silas. Jaren eerder fungeerde ze als pleegmoeder van de drugsverslaafde jongen. Die werd destijds beste maatjes met Dani’s zoon Oliver, maar sleurde hem vervolgens mee in het drugsmilieu.
Ter plaatse botst Dani met een marginale boerenbevolking die weinig op heeft met stadsmensen en nog minder met politie. Patriarch Elis, vader van twee zonen en oom van Silas, maakt dat onomwonden duidelijk. Hij waarschuwt Dani dat de mensen in Bjäre hun eigen regels hanteren en conflicten liever zelf oplossen. Wanneer Silas vermoord wordt teruggevonden, wordt de zaak bijzonder persoonlijk voor Dani, omdat haar zoon in het vizier dreigt te komen. Haar collega Malik vreest dat ze haar werk en privéleven niet langer gescheiden kan houden.
Een stadsagent die in een afgelegen dorp met eigen wetten een moord moet oplossen is een concept dat al honderden misdaadverhalen heeft opgeleverd. Schrijver en regisseur Peter Grönlund probeert zich daarvan te onderscheiden met een realistisch, rauw en hedendaags sfeertje. Hij injecteert het verhaal zelfs met de actuele problematiek van EU-subsidies voor boeren die in de armoede afglijden. Van echte uitdieping is echter geen sprake, al zet Grönlund wel goed in op het idee dat ouders hun zonden doorgeven aan hun kinderen.
Op zijn best had Synden een strakke, sobere thriller kunnen worden. Helaas vertelt Grönlund het verhaal op een chaotische manier, vooral in het begin. Als kijker moet je voortdurend uitzoeken wie wie is en hoe de personages met elkaar verwant zijn. Daarnaast zijn er vreemde verhaalkronkels die nooit worden verklaard en naar het einde toe worden belangrijke kwesties in één enkel shot afgehandeld. Het zijn momenten die je drie keer moet terugspoelen om te begrijpen wat er nou precies gebeurt.
Ook het potentieel van het landschap blijft onbenut. Bjäre en de omringende locaties worden nauwelijks uitgespeeld. Patriarch Elis is varkensboer en bezit een flinke lap grond, maar de serie wekt de indruk dat hij tachtig procent van de tijd in zijn woonkamer doorbrengt. In geen enkele aflevering is een varken te zien. Ook de geografische verhoudingen blijven volstrekt onduidelijk.
Dat Synden geen hoogvlieger is, ligt niet aan de acteurs. Krista Kosonen moet als Dani vrijwel uitsluitend bedrukt en depressief zijn, terwijl Mohammed Nour Oklah zit opgezadeld met de vreselijk ondankbare clichérol van Dani’s collega Malik. Voortdurend moet hij haar vermanen de regels te volgen, wat ze nooit doet. De show wordt uiteindelijk gestolen door Peter Gantman, met zijn ingehouden vertolking van Elis, het meest complexe personage. Misschien had Synden beter gewekt als puur boerendrama met hem als hoofdpersoon dan als klassieke politieserie.
Over de auteur
