Onze autotester Rutger is inmiddels een tijdje onderweg met de Mazda 6e. We hebben de schermen bewonderd en getreurd om de verdwenen draaiknop. Maar uiteindelijk draait het bij dit merk maar om één ding: Jinba Ittai. De eenheid tussen paard en ruiter. Is die Japanse ziel bewaard gebleven nu het paard op een Chinees skateboard staat en er vrieskou op het menu staat?
Laat ik meteen met de deur in huis vallen: verwacht geen elektrische MX-5 met vier deuren. De 6e heeft qua rijervaring veel meer weg van een CX-5. Dat is logisch, gezien zijn forse formaat en gewicht, maar het zegt ook iets over de basis. De Japanse maestros kunnen toveren met onderstellen, maar ze zijn wel afhankelijk van wat ze aangeleverd krijgen.
Vaag, maar wel luxe
Het resultaat is een auto die fijn stuurt, maar voor een Mazda wel een tikkeltje vaag aanvoelt. Voor de doorgewinterde Mazda-fan, die gewend is dat hij via het stuur kan voelen over welk type asfalt hij rijdt, zal dat even wennen zijn – of zelfs een beetje pijn doen.
Maar voor 95% van de mensen is de balans juist uitstekend. De auto voelt namelijk een klasse luxer en volwassener aan dan een Tesla Model 3, terwijl hij in exact dezelfde prijsklasse zit. Het is een stille, comfortabele cruiser die oneffenheden keurig wegfiltert. De achterwielaandrijving voel je wel degelijk. Zeker nu het buiten glad is, merk je dat de auto je duwt in plaats van trekt. Een setje goede winterbanden is op deze auto geen overbodige luxe.
De koude douche
Over die kou gesproken: die hakt erin. De Mazda 6e belooft volgens de WLTP-cijfers een bereik van 479 kilometer. Maar toen wij de rit maakten van Waddinxveen via Sassenheim naar Winsum (een tocht van zo’n 300 kilometer) bij een temperatuur van -6 graden, werd het spannend. Te spannend. We haalden het waarschijnlijk niet in één keer. De vrieskou is genadeloos voor de LFP-accu in deze omstandigheden. Dat de auto een stille reisauto is, maakt het comfortabel, maar je moet in de winter dus wel vaker stoppen dan de folder belooft.
De strenge schooljuf
Tijdens het rijden viel nog iets anders op: de rijhulpsystemen. Of beter gezegd: de strenge schooljuf die in het dashboard woont. De driver monitoring camera is genadeloos en hyperactief. Kijk je op een kruispunt even goed naar rechts om te zien of er een fietser aankomt? Ping! “Kijk voor u.”
Het systeem is zo streng afgesteld dat het van veiligheid doorslaat naar ergernis. En waar je in sommige andere auto’s (zoals de Ioniq 9 uit onze vorige test) met een simpele sneltoets de boel het zwijgen op kunt leggen, moet je in de Mazda het menu induiken. Minstens drie keer klikken op het touchscreen om de betweter uit te zetten. Elke rit opnieuw. Dat is niet bevorderlijk voor de veiligheid, want je bent constant op dat scherm bezig.
Remmen of rollen?
Tot slot nog een puntje over het remmen. Ik rijd zelf het liefst op de adaptieve cruise control. Die werkt keurig: de auto remt volledig tot stilstand achter je voorganger bij een stoplicht. Maar ben jij een rijder die alles zelf wil doen met one pedal driving? Weet dan dat de auto in die modus niet volledig tot stilstand komt. Voor het laatste stukje moet je echt zelf het rempedaal intrappen. Geen halszaak, wel iets om rekening mee te houden als je net uit een auto komt die dat wel doet.
De Mazda 6e is een heerlijk comfortabele reisauto die qua luxegevoel boven zijn prijsklasse uitstijgt. De achterwielaandrijving geeft hem karakter, maar de echte scherpe Mazda-randjes zijn er door het gewicht en het platform wel een beetje afgevijld. En wie in de winter lange ritten maakt, moet rekening houden met een flinke hap uit het bereik en een digitaal vingertje als je te lang in je spiegels kijkt.
Over de auteur
