De dames van VI: ‘Ambitie is in Nederland een beetje een vies woord, maar het is juist iets moois’

Het volledige interview lees je in het januarinummer van Beau Monde. Vanaf donderdag in de winkel, of nu verkrijgbaar via Tijdschrift.land!

Vrouwen in een mannenwereld

In de Tweede Kamer zijn vrouwen in de minderheid en ook de wereld van sport lijkt soms een flinke old boys club. Daarom vroeg Beau Monde de dames: hoe het is voor Hélène, Merel en Noa om furore te maken in een man’s world?

Merel: “Voor de politiek geldt dat niet meer. Ik bevind me geregeld tussen alleen vrouwelijke verslaggevers.” Ook Hélène maakt zich hier niet druk om. “Ik vind dat niet lastig. Ook niet als mensen iets zeggen over ons uiterlijk, terwijl ze dat bij een mannelijke journalist wellicht niet zouden doen”, reageert ze nuchter.

Meer dan een leuk gezicht

“Met mannen werken, vind ik juist fijn, zij zijn zo lekker direct”, vult Noa aan. “Ik kan ook onwijs lachen om ‘foute’ grappen op de werkvloer. Wel word ik een beetje moe van het idee dat er kost wat kost meer vrouwen moeten komen in de sportjournalistiek. Of dat er gezegd wordt: ‘Wat goed dat jij hier ook bent.’ Volgens mij zitten wij op deze plek, omdat we kennis hebben en het leuk doen. Niet omdat we tieten hebben en blond haar.”

“Drammerig vrouwen op deze positie neerzetten, alleen omdát ze vrouw zijn, werkt niet. Je moet iemand neerzetten, omdat diegene goed is”, vat Hélène samen. Maar ze geeft toe: “Wel moet je als vrouw bestand zijn tegen bepaalde reacties.” Noa vult daarop aan: “Precies. Als een vrouw zich verspreekt, staat direct X vol met opmerkingen als: zij kan beter achter het aanrecht.”

Zeldzame vriendschap

Juist waar je ellebogenwerk en rivaliteit verwacht, vonden deze drie powervrouwen onvoorwaardelijke steun bij elkaar. Hun geheim is geen geheim: het is pure sisterhood die hen sterker maakt dan ooit. Wat zij zo aan elkaar bewonderen? “Hun intelligentie en puurheid. Jullie blijven nuchter, ondanks de wereld waarin jullie je bevinden”, antwoordt Hélène.

Noa vult aan: “Hélène, wat ik bewonder aan jou is dat je altijd voor iedereen klaar staat. Is een collega jarig, dan regel jij direct dat flesje wijn. Jij cheft alles, ook op werkgebied.” En daar is ook Merel het helemaal mee eens: “Hélène, jij bent er voor iedereen, terwijl je agenda dat eigenlijk niet toelaat.” Ze vervolgt: “Noa, als ik met mijn vriend voetbalwedstrijden kijk waarbij jij verslag doet, en ik hoor hoe vloeiend de teksten uit jouw mond rollen, dan ben ik jaloers op jouw talent!”

Ambitieus zijn

Op de vraag of sport en politiek ook in de jeugd van deze vrouwen een rol speelden, antwoordt Hélène volmondig ja. “Mijn ouders en zussen hockeyden allemaal.” Bij Merel thuis was er – naar eigen zeggen – een grote maatschappelijke betrokkenheid en werden er leuke politieke discussies gevoerd. Noa geeft eerlijk toe dat haar ouders niet zoveel met sport hadden. “Maar mijn beide opa’s keken er de héle dag naar. In de zomer lag ik niet in de zon, maar volgde ik bij opa thuis de Tour de France.”

Hélène vervolgt: “Toen ik opgroeide, had ik twee dromen. Naar de Olympische Spelen als hockeyster; dat heb ik uiteindelijk net niet gered. En gymleraar worden wat ik een tijd ben geweest. Of ik ambitieus ben? Zeker in de zin van: wat ik ook doe, ik ga er volledig voor en wil mezelf ontwikkelen.” Waarop Noa zegt: “Ambitie is in Nederland een beetje een vies woord, heb ik het idee. Maar het is juist iets moois, je wilt groeien. Zoals jij, Hélène, met die showprogramma’s.”

“Ik had verwacht dat ik ermee buiten mijn comfortzone zou gaan, maar het blijft toch gewoon presenteren. Jullie zouden dat net zo goed kunnen!”, aldus Hélène.