De paradoxale identiteitscrisis van Android

Het is geen geheim dat Android-smartphones qua look and feel steeds meer op iPhones zijn gaan lijken in de afgelopen jaren. In die verandering zit een duidelijke structuur en vind je argumenten waar je het niet mee eens hoeft te zijn. Android zit in een identiteitscrisis.

Flagrant kopieergedrag van Android-fabrikanten

Wanneer je naar de smartphonemarkt kijkt, dan valt op dat de grote Android-fabrikanten zoals steeds vaker hun inspiratie bij Apple vandaan halen in plaats van Google. Hoewel die de architect van Android is, lijkt de koers voor de interface en gebruikerservaring vaker bepaald te worden door Apples iOS-systeem. Fabrikanten die grote volumes draaien, geven de voorkeur aan de esthetiek van de iPhone, waarschijnlijk om hun toestellen een meer premium status te geven, zelfs wanneer Google een eigen ontwerptaal zoals Material 3 Expressive promoot.

Een van de meest prominente voorbeelden van dit kopieerdrang is het dynamische eiland. Direct nadat Apple de camera-uitsparing transformeerde tot een interactief informatiecentrum, reageerden Android-fabrikanten met hun eigen varianten. Realme introduceerde de Mini Capsule en Xiaomi integreerde pilvormige animaties in HyperOS. Ook de zogenaamde Live Activities, waarmee je realtime informatie zoals een naderende taxi of een sportuitslag op je vergrendelscherm volgt, zijn een vaste waarde in Android-schillen zoals Samsungs One UI.

Overdaad aan effecten

Daarnaast beïnvloedt Apple de visuele elementen van menig Android-schil sinds de introductie van de Liquid Glass-vormgeving. Zo komen we nu een overdaad aan transparante effecten, glazen texturen en vloeiende menu-elementen tegen in standaardapps en de notificatiebalk. De stijl staat haaks op de minimalistische en kleurrijke benadering die Google zelf voor ogen heeft met Android. De fabrikanten kiezen er echter bewust voor om de designtaal van Cupertino te volgen, omdat ze hiermee denken in te spelen op de visuele verwachtingen van de consument.

Nu kun je denken: nou en, als het er mooi uitziet, wat zou het? Toch vormt zich hier een struikelblok. Wanneer Apple zulke dingen introduceert, geeft het meteen de ontwikkelaarstools hiervoor vrij, zodat andere appmakers de trends eigen kunnen maken. Bij Android gebeurt dit niet; fabrikanten bouwen hun eigen gesloten code voor hun eigen schil. Omdat de functies geen onderdeel zijn van het standaard Android-framework van Google, kunnen externe app-ontwikkelaars zoals Spotify of Uber ze niet gebruiken op een Samsung- of Xiaomi-toestel.

Hierdoor ontstaat een systeem waarin alleen de eigen apps van de fabrikant gebruikmaken van de mooie nieuwe animaties en effecten, terwijl alle andere apps uit de Play Store beperkt blijven tot de oude interface. Dat levert mogelijk een visuele kakofonie op waar je ongelukkig van wordt. Zodra je van app wisselt, verdwijnt de magie, als het ware, omdat andere applicaties het houden op de in verhouding sobere api’s van Google. Zo kan het overkomen dat je twee systemen op één smartphone laat draaien: de luxe variant voor systeemapps en verouderde variant voor de rest.

De identiteitscrisis

In de praktijk levert de focus op Apple een identiteitscrisis voor Android op. Google blijft proberen het platform te moderniseren met functies zoals Material You, maar de populairste toestellen volgen veelal een andere route. Het probleem is dat zolang fabrikanten esthetische trends belangrijker vinden dan de technische integratie via Google, het platform versnipperd blijft aanvoelen. De innovatie blijft beperkt tot visuele gimmicks die alleen werken binnen de eigen muren van de fabrikant. Dit houdt de vicieuze cirkel in stand waarin Android-toestellen technisch indrukwekkend zijn, maar qua software-ervaring nooit de naadloze eenheid bereiken die Apples ecosysteem zo succesvol maakt voor de gemiddelde gebruiker.

Het is een paradoxale situatie waarin de hardwarekracht van Android overschaduwd wordt door een gebrek aan eenduidige softwarestrategie. Zolang fabrikanten hun eigen koers varen en Apples designroadmap als leidraad gebruiken, zal de Android-ervaring een mengelmoes blijven van verschillende stijlen en beperkte functionaliteiten. De echte oplossing ligt in nauwere samenwerking met Google om nieuwe functies direct in de kern van Android te integreren via zijn ontwikkelaarsgereedschap. Tot die tijd blijven de op Apple geïnspireerde schillen slechts een dunne laag vernis die de fundamentele fragmentatie van het Android-landschap verbergt.

Hoe vind jij dat Android en Google het doen? En wat merk je van de Apple-invloeden? Deel je mening in de reacties onder dit artikel!