Ellie Lust: ‘Ik heb mijn moeder gereanimeerd. Dat het niet lukte was voor haar niet het slechtste’

Het leven heeft Ellie niet gespaard als het gaat om afscheid nemen. Ze werd al op relatief jonge leeftijd geconfronteerd met de dood, en die ervaringen hebben hun sporen nagelaten. Vooral het overlijden van haar moeder was een traumatische gebeurtenis, waarbij Ellie in haar rol als politievrouw én dochter tot het uiterste moest gaan.

De dood als verlossing

“Mijn moeder was 67 toen ze twee hersenbloedingen kreeg,” vertelt Ellie over die moeilijke periode. “Ze kwam er wel uit, maar ze was niet meer de moeder die ze altijd was. Ze heeft nog een jaar geleefd, totdat ze een hartinfarct kreeg. Ik heb haar zelf nog gereanimeerd samen met mijn toenmalige vriendin Jolanda, die ook politievrouw was. Dat is niet gelukt en dat was voor haar niet het slechtste. Anders had onze lieve moeder ook nog met een zwaar hartinfarct moeten doorleven.”

Hoe pijnlijk het verlies ook was, Ellie vindt troost in de woorden van haar moeder zelf. “Mijn moeder zei altijd: ‘Als leven lijden wordt, dan komt de dood als verlossing’. En zo is het ook. Dat neemt niet weg dat we haar nog steeds missen. Onze vader heeft nog tien jaar geleefd, maar de glans was er wel af voor hem.”

Helaas bleef het niet bij het verlies van haar ouders. De kwetsbaarheid van het leven werd Ellie nogmaals pijnlijk duidelijk door het wegvallen van leeftijdsgenoten. “Naast mijn ouders ben ik ook twee zeer dierbare vriendinnen verloren. Barbara kreeg in maart 2016 kanker en was in december al weg. Ze werd maar 41. En mijn lieve vriendin Suzanne heeft een hartinfarct gehad. Zij was begin 50. Dus waar gaat het dan over in het leven? Dan gaat het toch over het hier en nu.”

Leven in de hoogste versnelling

Ondanks deze harde lessen over de eindigheid van het leven, vindt Ellie het in de praktijk lastig om daadwerkelijk stil te staan. De agenda regeert vaak. “Helemaal niet, haha,” antwoordt ze eerlijk op de vraag of ze goed in het ‘nu’ kan leven. “Met mijn volle agenda is dat echt een valkuil. Mijn dagen zitten vaak helemaal volgepland met sporten en werk.”

Gelukkig is daar haar vrouw Boukje, die als een natuurlijk rustpunt fungeert. “Boukje zegt regelmatig: ‘Zit je nu alweer in je agenda te kijken?’ Zij kan veel beter in het hier en nu leven. Dat komt ook doordat zij heel ziek is geweest en daarom ten dele is afgekeurd. Zij is niet zo belastbaar meer en ik zit nog midden in het werkende leven.”

‘Vrijheid is heel belangrijk voor me, maar je kunt apart van elkaar zijn en toch samen zijn.’

Samen, maar toch apart

Die verschillende leefritmes zorgen ervoor dat Ellie en Boukje hun relatie op een unieke manier inrichten. Waar Ellie gedijt bij reuring, zoekt Boukje de stilte op. “Zo vind zij het ook veel fijner om in onze recreatiewoning op de Veluwe te zitten en vind ik ons huis in de drukte van Amsterdam ontzettend fijn. Dat betekent ook dat we niet altijd samen zijn.”

Voor sommigen klinkt dat misschien ongezellig, maar voor Ellie is het essentieel. “Vrijheid is heel belangrijk voor me, maar je kunt apart van elkaar zijn en toch samen zijn. Als ik niet thuis eet, dan komt dat doordat ik op de redactie ben of doordat een draaidag uitloopt. Het is dan niet een bewuste keuze om niet samen te eten. Liever wel, maar het gaat niet altijd. Bouk is gelukkig wereldkampioen loslaten. Zij kan mij zonder problemen mijn eigen ding laten doen.”

Vakantie zonder elkaar

Dat loslaten gaat zelfs zo ver dat Ellie soms zonder haar vrouw op vakantie gaat. Niet omdat de liefde over is, maar vanwege praktische redenen én hun trouwe viervoeter. “Zeker wel,” zegt Ellie over samen op vakantie gaan. “Maar we hebben ook nog een hondje, Loetje. Bouk is altijd met hem. Ze wil hem niet in een vliegtuig stoppen en ze wil ook niet zonder hem zijn.”

De zorg voor Loetje gaat nu even voor. “In november wordt hij twaalf. Hij zit dus in de nadagen van zijn leventje en hij is nooit wekenlang bij een ander geweest. Daarnaast wil ik graag reizen en voor haar hoeft dat nu niet zo. Ik zou dan natuurlijk ook thuis kunnen blijven, maar zo doen wij dat niet en dat is voor beiden helemaal oké.”

Verder lezen?