Evi Hanssen over nieuwe leven buiten de stad: ‘Eerst woonden we in een oud schoolgebouw, nu in een oude melkfabriek’

Hunkeren naar de natuur

Evi is opgegroeid in een groot gezin (ze heeft drie oudere broers), op het platteland, tussen bossen en velden. Na de middelbare school ging ze voor haar studie naar Antwerpen. Sindsdien woonde ze daar met veel plezier, de laatste jaren samen met haar samengestelde gezin van vier kinderen en man Kurt Loyens, een gelouterde production designer die decors ontwerpt voor films en series zoals ‘De terugreis’ en ‘Máxima’. “We hadden een prachtige loft in de stad. In een oud schoolgebouw, met een groot dakterras. Maar ik merkte – misschien heeft dat te maken met ouder worden – dat ik meer en meer behoefte kreeg aan natuur om me heen”, vertelt ze aan Beau Monde. “Dankzij het algoritme van het internet stuitte Kurt op een bijzonder project. Een vroegere melkfabriek, gelegen aan rivier de Nete, in het stroomgebied van de Schelde. Het pand was omgetoverd tot een woonplaats voor meerdere gezinnen. Prachtig, maar ik zei: ‘Liefje, dat is geen vakantiehuis en het is boven ons budget'”.

Toch zijn ze gaan kijken en dat was maar goed ook: “Toen gebeurde het, we waren meteen verliefd op de omgeving.” Dat werd verhuizen! “Eerst woonden we in een oud schoolgebouw, nu in een oude melkfabriek. We hebben geen enkel meubel hoeven aanpassen, alles paste perfect in het nieuwe huis”, vertelt ze trots.

Het moederschap

Evi is dol op haar roedel en moeder zijn. “Ik ben verdraagzaam, laat hen in hun waarde. Ik vind het moederschap wonderlijk en inspirerend. Je verandert steeds van rol. Mijn jongens begonnen als baby’tjes, die ik in leven hield met mijn liefde en melk, meer hadden ze niet nodig. Nu zijn het pubers en hebben ze heel andere behoeften”, concludeert ze.

Een adoptiehond

Evi heeft niet alleen twee jongens in huis, maar ook een meisje: Zaza, een ‘langpotige blondine’. “Het was corona en mijn man zei in de auto, met mijn twee jongens op de achterbank: ‘Is een hond niet iets voor ons?’ Ik siste nog ‘Wat zeg jij nu?’ maar hoorde achter mij alleen maar gejuich: ‘Een hond, een hond, een hond.’ Ik ging overstag, maar gaf wel aan dat ik een volwassen exemplaar wilde, een adoptiehond.” En toevallig vangt een vriendin van Evi Spaanse straathonden op. “We zouden een mama adopteren die net was bevallen van een nest puppy’s. Die adoptie ging alleen niet door, en toen zei mijn vriendin: ‘Ik weet dat je een volwassen dier wilt, maar kijk even bij de puppy’s’. Nou dan weet je het wel”, grapt ze.

Zaza is een mix van een setter en een windhond, legt Evi uit. “Het is binnen een kat en buiten een galopperend paard. Ik ga twee keer per dag anderhalf uur met haar wandelen in het natuurgebied en dan zijn we allebei zielsgelukkig. Ik noem Zaza wel eens gekscherend mijn mooiste vergissing!”, aldus Evi.