Gallyon van Vessem over Valentijnsdag: ‘De dag waarop volwassen mensen zich weer een beetje als pubers gedragen’

Valentijnsdag: de dag waarop volwassen mensen zich weer een beetje als pubers gedragen, wachtend op die ene kaart die misschien op de mat valt. Anoniem. Waarom eigenlijk nog anoniem in een wereld waar we ons al zo vaak verschuilen achter anonieme accounts en verzonnen naampjes. Waarom niet gewoon de liefde vieren. Luid, duidelijk en zonder dat lullige spanningsveld van ‘zou het…?’. En vooral: wie durft er überhaupt nog iets op te biechten? Iets liefs te zeggen zonder het schaamrood op de wangen of verkrampte kaken van het ongemak? Ik dacht daarover na terwijl ik net van een dienst kwam ter nagedachtenis van Hans.

Ik kende Hans niet goed genoeg om hem als goede vriend te betitelen, maar goed genoeg om hem als een dierbare kennis te beschouwen. In de prachtige emotionele, vaak geestige en liefdevolle speeches, hoorde ik steeds meer nieuwe verhalen over hem, waardoor ik nóg meer van hem ging houden. Anekdotes waarvan je wenst dat je ze eerder had gehoord. En waardoor het bijna spijtig voelde dat ik hem niet nog beter kende.

‘Waarom is het pas bij een afscheid dat we de mooiste dingen over iemand durven te zeggen?’

En toen dacht ik: waarom doen we dit niet bij leven? Deze prachtige woorden. Waarom storten we deze liefdevolle watervallen niet uit over onze liefdes, dierbaren, vrienden en kennissen als we vol in het leven staan? Waarom is het pas bij een afscheid dat we de mooiste dingen over iemand durven te zeggen? Dat we opeens wél uitspreken wat iemand voor ons betekende, hoe grappig, warm, bij vlagen irritant en totaal onvervangbaar hij of zij eigenlijk was?

Wat nou als Valentijnsdag niet langer een dag van burgerlijke hartjes en onbegrijpelijke cryptische berichtjes zou zijn? Niet meer zo’n dag waarop je teleurgesteld de postbezorger weg ziet fietsen nadat je smachtend de hele ochtend voor de brievenbus hebt doorgebracht? Weer geen romantische kaart, stout voorstel of indrukwekkende poëtische liefdesverklaring.

Wat nou als Valentijnsdag juist een dag is waarop we iemand eren. Eén persoon. Of meerderen. Wat je wilt. Iemand die ons lief is, iemand die iets voor ons betekent, iemand die het verdient om een enorme bak liefde over zich uitgestort te krijgen.

Waarom bewaren voor later? Als het te laat is? De mooiste herinneringen. De anekdotes die je nu nog een vervolg kunt geven. De liefde die je hardop uitspreekt, met naam én toenaam. Romantisch of vriendschappelijk.

Geef iemand een eerbetoon. Vertel die ene anekdote waar je allebei nog steeds om moet lachen. Zeg wat je bewondert. Wat je raakt. Wat je nooit eerder hebt uitgesproken omdat het misschien te groot, te lief, te veel leek voor een druilerige dinsdagmiddag.

Misschien is dat wel de mooiste manier om de liefde te vieren: iemand die nog leeft laten weten waarom hij of zij ertoe doet. Valentijnsdag als een warm applaus. Voor één iemand. Door jou. En heel misschien is dat precies wat we allemaal het liefst zouden krijgen. Een eerbetoon, voordat het te laat is.