Loes Haverkort (44) over de dood van haar vader en haar late rouwproces: ‘Pas op mijn 40e ben ik woedend geworden’

Het interview met Loes Haverkort is te lezen in de nieuwste Beau Monde. Nu verkrijgbaar via Tijdschrift.land.

Het is een gevoel dat velen van ons helaas zullen herkennen: je staat tegenover iemand die net een dierbare heeft verloren en je weet simpelweg niet wat je moet zeggen. Voor Loes was dit ongemak de drijfveer om haar creativiteit in te zetten voor iets blijvends.

De paniek in de ogen van anderen

Loes weet als geen ander hoe het voelt aan de andere kant van de streep. Ze verloor haar vader 24 jaar geleden. “Ik kan me heel machteloos voelen als iemand in mijn omgeving een dierbare verliest. Je wilt er zijn voor een ander, iets zeggen of doen wat van betekenis is. Maar in werkelijkheid weet ik vaak niet wat ik diegene kan bieden, los van het uitspreken van ‘gecondoleerd’,” vertelt ze in het interview.

“Andersom heb ik het ook meegemaakt, toen mijn vader 24 jaar geleden overleed. Ik herinner me dat mensen met paniek in hun ogen tegenover me stonden, omdat ze niet wisten hoe ze mij konden helpen. Ik dacht: hoe fijn zou het zijn als je in zo’n situatie iets kunt geven aan iemand, een hart onder de riem, in de vorm van woorden en beelden?”

Het Perfecte Plaatje als keerpunt

Dat Loes dit ‘zachte gebaar’ vorm zou geven door middel van fotografie, had ze een paar jaar geleden zelf niet kunnen bedenken. Het televisieprogramma Het Perfecte Plaatje opende haar ogen.

“Ik wist niet dat ik kon fotograferen, totdat ik twee jaar geleden meedeed aan ‘Het perfecte plaatje’. Af en toe maakte ik een foto met mijn telefoon, net zoals iedereen. Ik vond het leuk om te spelen met contrast en saturatie, maar ik had geen echte camera,” legt ze uit. “Door ‘Het perfecte plaatje’ kwam ik erachter dat ik iets met fotografie kon. Het lukte me om wat ik in mijn hoofd had in beeld te vertalen.”

Uitgestelde woede

Haar boek Troost is opgebouwd rondom de vijf stadia van rouw: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. Tijdens het maken van het boek werd Loes geconfronteerd met haar eigen verwerkingsproces, dat allesbehalve lineair verliep. Ze deed een pijnlijke ontdekking over zichzelf.

“Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik zelf nooit echt boos was geweest, al die jaren niet. Pas op mijn 40e ben ik woedend geworden, omdat mijn vader er niet meer is,” biecht de actrice op. “Dat hele stadium had ik overgeslagen, maar op een gegeven moment moet het er alsnog uit. Al die stadia horen erbij, je moet er doorheen. Je kunt woede of depressie niet overslaan als je tot diepere acceptatie wilt komen.”

Een bijzonder eerbetoon op de cover

De omslag van het boek heeft een extra emotionele lading. Daarop prijkt namelijk Loes’ eigen dochter, Marie, gefotografeerd op een plek vol herinneringen.

“Ze staat in een veld in Frankrijk, bij het huis van mijn oom. Hij was het broertje van mijn vader, zij waren twee handen op één buik,” vertelt Loes ontroerd. “Voordat mijn vader overleed, heeft hij nog tegen mijn oom gezegd: ‘Als ik er niet meer ben, zorg je dan voor mijn meisjes?’. Dat heeft mijn oom ter harte genomen. Hij is er altijd voor mij geweest.”

Tragisch genoeg herhaalde de geschiedenis zich onlangs. “Kortgeleden is hij overleden, ook aan zijn hart, net als mijn vader. Daarom voelt het speciaal dat deze foto op de voorkant van ‘Troost’ staat. Alsof ik door de dood van mijn oom zelf ook weer volle bak in mijn eigen boekje stap.”