waarom je automerk minder zegt dan je denkt

Auto’s zijn rijdende computers geworden. Dat brengt prachtige functies met zich mee, maar ook nieuwe hoofdpijn. Uit de jaarlijkse betrouwbaarheidsenquête van de Consumentenbond blijkt dat vooral de elektronica de moderne achilleshiel is. Maar voordat we de winnaars kronen en de verliezers uitlachen: laten we eerst even heel kritisch naar de onderzoeksmethode kijken.

Het is verleidelijk om direct naar de ranglijsten te kijken. Lexus op 1, Land Rover troosteloos onderaan met een rapportcijfer van 4,6. Duidelijke taal, zou je zeggen. Toch is enige nuancering op zijn plaats. Dit onderzoek is namelijk gebaseerd op zelfrapportage van auto-eigenaren. En daar wringt de schoen soms.

De factor ‘mens’ in de statistiek

Een zakelijke rijder die 40.000 kilometer per jaar vreet in een leaseauto, kijkt anders naar een storing dan iemand die zijn eigen spaargeld in een boodschappenauto heeft gestoken. De leaserijder is vaak kritischer en meldt elk softwarefoutje, terwijl de privé-eigenaar wellicht milder is – of minder kilometers maakt waardoor de kans op pech statistisch kleiner is. De subjectiviteit van ‘pech’ speelt dus een grote rol.

Daarnaast zien we dat ‘pech’ tegenwoordig iets heel anders betekent dan vroeger. Ik heb zelf wel eens met een DS3 gestaan waarvan één speaker begon te krijsen en het scherm op zwart ging. Of een Ford waarbij kortsluiting in de 12V-accu voor een kerstboom op het dashboard zorgde. Of een Porsche die simpelweg weigerde te laden. Vervelend? Absoluut. Maar het is geen rokende motor langs de snelweg. Omdat dit N=1 ervaringen zijn, kun je daar geen algemeen oordeel aan ophangen, maar het illustreert wel dat moderne autopech vaak digitaal is, niet mechanisch.

Het ene model is het andere niet

De volgende verdieping is exclusief voor Bright++ abonnees:

Wat dit jaar ontzettend opvalt in de cijfers, is dat het merklogo op de neus lang niet alles zegt. De verschillen binnen één merk zijn soms gigantisch.