‘Blij dat die hysterische decembermaand voorbij is’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Cathy (44) is blij dat de decemberdrukte er weer op zit, en steekt dat niet onder stoelen of banken. Althans, in deze biecht-rubriek.

„Ik ga het gewoon zeggen: ik ben blij dat de kerstvakantie – en eigenlijk de hele maand december – er (bijna) op zit. Ik ben er zó klaar mee. Vanaf nu mag de normale routine weer beginnen. Een vast ritme van werk, school, boterhammen en bedtijden. Geen glitter, geen kerstliedjes, geen kilo’s suiker meer, en vooral: geen stress.

Overprikkeld

December voelt voor mij namelijk niet als een feestmaand, maar als een soort project met een deadline. Overprikkelde kinderen voordat Sinterklaas het land goed en wel uit is, cadeaus die bedacht, gekocht, ingepakt en vervolgens uitgelegd moeten worden (‘Nee, dit was niet wat je vroeg, maar het is wél leuk’), gedichten, surprises die eigenlijk door ouders worden gemaakt, en dan natuurlijk de juffencadeautjes. Alles op het laatste moment, natuurlijk.

En dan moet het échte ‘feest’ nog beginnen. Tussen aanhalingstekens, ja. Want zo voelen de kerstdagen met familie die je het hele jaar niet ziet, maar waarmee je ineens twee dagen verplicht gezellig moet doen. Inclusief die ene oom die nét iets te joviaal is en voortdurend in je nek hangt. Of die twee tantes die al eeuwen een vete hebben, waarvan niemand meer weet waar het over ging, maar die elk jaar weer wordt opgerakeld. ‘Het is goed hoor’, zeggen ze dan, terwijl iedereen weet dat dat niet zo is. Ondertussen eet je je een gewicht aan kerstkransjes, feeststol of dingen met een schuimlaagje. Overal lampjes, overal bomen, en een huis dat permanent naar kaneel en stress ruikt.

Overrated feest

En alsof dat nog niet genoeg is: oud en nieuw. Een overrated feest dat vooral bestaat uit wachten tot het eindelijk twaalf uur is, terwijl je kinderen ondertussen zo ongeveer dertig kilo oliebollen naar binnen werken en non-stop vragen of ze ‘nog even’ op een scherm mogen. Nee is het antwoord, en ze doen het vervolgens toch, tot ver na middernacht. Het vuurwerk is kort leuk, daarna vooral hard, en rond half één vraag je je af waarom je hier elk jaar weer aan meedoet.

Nee, ik ga het dus niet missen. Geen Wham, geen Mariah Carey, geen scheefhangende kerstboom (morgen gaat dat ding er weer uit, halleluja). Ik kan niet wachten. Volgend jaar doe ik het anders en ga ik écht naar het buitenland, weg van alle feestdrukte.

Maar voor nu ben ik vooral blij dat het weer januari is. Maandag gaat iedereen weer aan het werk of naar school, er zijn geen cadeaus of feestdagenmoetjes meer, het is gewoon normaal. Voor mij voelt dat als het grootste cadeau van allemaal.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

Reacties