Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie die zij hebben meegemaakt. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Deze week vertelt Alice (37) over haar buurman, die woest werd toen haar kinderen op de openbare stoep met stoepkrijt in de weer waren.
Alice (37): „We woonden hier nog maar een week. Mijn man, de kinderen en ik waren net verhuisd en probeerden ons thuis te voelen in onze nieuwe buurt. Alles leek rustig en de buren waren vriendelijk. Nou ja, bijna allemaal. Onze overbuurvrouw had ons al subtiel gewaarschuwd: de buurman direct naast ons had een kort lontje. Maar ik dacht nog: het zal wel meevallen.
Stoepkrijtincident
Onze kinderen waren op een zonnige dag lekker creatief bezig op de stoep voor ons huis. Ze maakten hartjes, zonnetjes en vlinders met stoepkrijt. Wij hielden ze vanuit de slaapkamer van ons jongste kind, waar we dozen aan het uitpakken waren, in de gaten.
Een halfuur later zagen we de buurman aankomen en direct boos uit zijn auto stappen. Hij schreeuwde tegen onze kinderen. Mijn man en ik renden direct naar buiten, en daar kregen wij de wind van voren. „Wat denken jullie wel niet?!”, riep hij. Volgens hem maakten wij de hele buurt kapot en hij dreigde zelfs de politie te bellen. Ik stond met open mond te luisteren. Het leek wel alsof een onschuldig stukje krijt gebruiken ineens een misdaad was.
Niet meer naar buiten
Sinds dat moment durven de kinderen bijna niet meer alleen naar buiten. Iedere keer als hij ons ziet, wordt er gescholden of geroepen. Zelfs een paar stappen buiten zetten om hun fiets te pakken, voelt als een gokspel: zou hij boos worden of niet? Het haalt alle spontaniteit en leefplezier weg.
We hebben geprobeerd rustig te blijven en het te negeren, maar het is bijna onmogelijk. Het is zwaar om te zien dat iets kleins zo’n grote, negatieve reactie kan uitlokken. Soms vragen we ons serieus af of we hier wel moeten blijven. Het idee dat onze kinderen niet eens veilig kunnen spelen voor ons eigen huis, dat je niet eens een beetje creatief kunt zijn zonder dat iemand uitvalt, dat is gewoon niet leuk.
Melding bij gemeente of politie
We overwegen nu echt om een melding bij de gemeente of politie te doen, want dit gaat verder dan normale burenoverlast. Het is structureel intimiderend. Het voelt alsof wij gevangen zitten in onze eigen straat en dat wil je toch niet ervaren in je nieuwe thuis.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Vorige week vertelde Eva (34) over haar buren, die hun katten massaal door het trappenhuis laten zwerven. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Debby reageerde met „Oh dat had ik wel leuk gevonden. Lekker een katje knuffelen voor ik wegga. Verder ben je voor mij al direct gediskwalificeerd als je kattenharen vies noemt.”
Een andere lezer, Betty, zei hierop: „Als je wilt ruilen met mijn buren, graag. Geef mij die mensen met die katten maar, krijg jij de mijne.” En Femke: „Je zou maar een kattenangst hebben, dan durf je je eigen woning niet meer uit. En ja, dat bestaat. Ben zelf nu een paar jaar over mijn angst heen.”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
Reacties
Over de auteur
