Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Deze week vertelt Vincent (39) over zijn buren, die de gezamenlijke oprit hebben omgedoopt tot speeltuin voor hun kinderen.
Vincent (39): „Wij delen een gezamenlijke oprit met onze buren. Dat was, toen we het huis vijf maanden geleden kochten, in mijn hoofd geen probleem: ieder heeft gewoon zijn eigen deel. In de praktijk blijkt onze oprit inmiddels vooral een speelplek te zijn voor de kinderen van de buren.
Compleet obstakelparcours
Als ik ’s middags thuiskom van mijn werk, weet ik inmiddels wat me te wachten staat. Geen lege oprit waar ik gewoon mijn auto kwijt kan, maar een compleet obstakelparcours. Loopfietsjes, stepjes, stoepkrijt, ballen, pionnen en een plastic glijbaantje: alles ligt verspreid over beide kanten van de oprit. Ook die van ons.
Het gevolg? Ik moet eerst alles opzijschuiven voordat ik überhaupt kan parkeren. Ik sleep spullen naar hun kant, zet dingen recht en check of ik nergens overheen rijd. Het voelt alsof ik elke dag ongevraagd opruimdienst heb.
Geen plek op mijn eigen oprit
Soms is het zo erg dat ik mijn auto niet eens normaal kwijt kan. Dan staat er precies op mijn helft een fietsje of een stepje. En als ik er iets van zeg, krijg ik direct commentaar. ‘Ja, de kinderen waren nog aan het spelen’ of ‘ik wilde het nét opruimen’. Dat zal best, maar ik wil gewoon mijn auto kwijt, op mijn eigen helft van de oprit.
Een twee maanden geleden was het raak. Ik ontdekte een kras op mijn auto. Niet gigantisch, maar wél duidelijk zichtbaar. Het zat precies op de plek waar de dag ervoor zo’n metalen stepje tegen mijn bumper had gestaan. Ik weet niet eens of het bewust is gebeurd, maar het feit dat het kon gebeuren, zegt eigenlijk al genoeg.
Niet de bedoeling
Ik heb nu al meerdere keren rustig gezegd dat ik het vervelend vind en dat het niet de bedoeling is dat hun kinderen op onze gezamenlijke oprit spelen. Elke keer krijg ik dezelfde reactie: een knikje, een ‘ja ja’ of een ‘we verplaatsen de boel wel naar de achtertuin’. Toch wordt er helemaal niets verplaatst, want de volgende dag ligt alles er weer.
Het voelt alsof mijn grens compleet wordt genegeerd. Alsof mijn oprit automatisch ook hun speelruimte is geworden. Ik ben het zat om telkens te moeten opruimen, me schuldig te voelen als ik er iets van zeg en schade aan mijn auto te riskeren.
Afbakening
Ik overweeg nu serieus om er werk van te maken. Sowieso wil ik juridisch advies inwinnen. Daarnaast wil ik kijken of ik mijn deel van de oprit kan afbakenen. Dan heb ik in ieder geval mijn auto veilig staan én geen speelgoed op mijn kant van de oprit. Samen een oprit delen is één ding, maar mijn plek inleveren omdat iemand anders zijn kinderen niet corrigeert? Dat gaat mij echt te ver.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Vorige week vertelde Vivianne (34) over een hond die steeds in de lift plast en haar buren die doen alsof ze van niets weten. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Pim reageerde met: „Opdweilen, in een emmertje doen en aanbellen. Gaat de deur open? Dan naar binnengooien, dan is het wel over.” Een andere lezer, Mies, zei hierop: „Je kunt ze er eens goed op aanspreken. Werkt dat niet? Dan doen wat Pim zegt.”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
Reacties
Over de auteur
