In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Jasmijn (37), die een relatie had met een man die absoluut geen ‘sorry’ kon óf wilde zeggen. „Hij vond excuses kinderachtig.”
Jasmijn (37): „Toen ik Thomas leerde kennen, kwam ik net uit een zware tijd. Mijn vader was een paar weken daarvoor overleden en ik kon wel wat licht en positiviteit in mijn leven gebruiken. We ontmoetten elkaar bij een buurtborrel. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om te gaan, maar ik vond dat ik er even uit moest. Toen ik hem zag, was ik meteen verkocht.
Hij was grappig, charmant en ontzettend zelfverzekerd. Ik vond vooral dat laatste in het begin maar wat aantrekkelijk. De eerste drie maanden waren fijn en zorgeloos. Eindelijk voelde ik me weer een beetje gelukkig.
Eerste ruzie
Maar daarna kwamen de barstjes. Onze eerste ruzie ging over iets kleins: hij was later drie uur later bij mij dan afgesproken en had niet even geappt dat hij later kwam. Ik had uitgebreid voor ons gekookt, dus ik zat echt te wachten. In plaats van een simpele ‘sorry’ kreeg ik te horen dat ik niet zo moeilijk moest doen. Ik slikte het weg. Iedereen heeft weleens een mindere dag, dacht ik toen nog.
Alleen bleef het helaas zo. Als hij te laat was, was ik in zijn ogen te streng. Als hij iets vergat, had ík hem maar moeten herinneren. Als hij iets zei dat mij kwetste, dan was ik te gevoelig. Nooit, maar dan ook nooit, kwam er een sorry uit.
Excuses waren ‘kinderachtig’
Ik probeerde het rustig te bespreken. Een relatie vraag nou eenmaal soms om reflectie. Thomas haalde zijn schouders op. ‘Waarom zou ik sorry zeggen? Dat lost toch niks op?’, kreeg ik te horen. Hij vond excuses kinderachtig. Terwijl de momenten waarop ik me gekwetst voelde zich bleven opstapelen, zonder ook maar één keer erkenning.
Ik vertelde het tegen mijn vriendinnen en zij vonden het ook niet normaal. Zij zeiden dingen als: ‘Maar dit is toch niet normaal, Jas?’ En diep van binnen wist ik dat. Ik voelde me steeds vaker alleen in mijn relatie.
De druppel
De druppel kwam na wéér een ruzie die hij zelf had veroorzaakt. Hij wist dat hij fout zat, dat zag ik aan alles. Maar alsnog draaide hij het om. Er was geen begrip, geen verantwoordelijkheid en natuurlijk ook geen ‘sorry’. Toen brak er iets in mij.
Ik heb het uitgemaakt. Ik zei dat ik iemand nodig heb die, heel simpel, sorry kan zeggen als hij iets fout doet. Hij keek me aan alsof ik gek geworden was, maar dat maakte me niet meer uit. Ik voelde me op dat moment vooral opgelucht. Achteraf ben ik zó blij dat ik het heb uitgemaakt. ‘Sorry’ is maar een klein woord, maar betekent ontzettend veel. Ik neem nooit meer genoegen met iemand die dat niet kan zeggen.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
Reacties
Over de auteur
