‘Ik wil kijken bij de zwemles van mijn kind, maar dat mag niet’

Opvoeden, hadden we er maar een handleiding voor. Het ouderschap gaat gepaard met zowel intense geluksmomenten als met een hoop kopzorgen. Daarom beantwoordt Sofie Vissers, hoofdredacteur van J/M Ouders en moeder van twee kinderen, wekelijks voor Metro een opvoedvraag van ouders. Deze week de vraag van Marielle (38): ,, Ik wil kijken bij de zwemles van mijn zoon (5), maar het beleid is dat dat niet mag. Hoe ga ik hiermee om?”

Sofie schiet te hulp.

Opvoedvraag: ‘Ik wil kijken bij de zwemles van mijn zoon (5), maar dat mag niet’

,,Dag Sofie,

Mijn zoon (5) gaat sindskort naar zwemles en ik ben apetrots op hem. Wanneer de les begint, vindt hij het erg spannend om het water in te gaan. Het liefst wil hij dat ik de hele les blijf om te kijken. En dat wil ik ook graag, ik wil hem bijstaan en zijn vorderingen zien. Maar het beleid is dat je niet mag kijken, dat mag alleen op speciale kijkdagen. Ik heb al een paar keer aan de zwemjuf gevraagd of ik toch even mag blijven, al is het de eerste tien minuutjes. Maar ze zijn vastberaden en zeggen dat als ik blijf, dat er meer ouders willen blijven en dat het einde dan zoek is.

Ik hoor iedere keer van de juf en mijn zoon zelf dat het verdriet al gauw over is wanneer ik ben vertrokken. Als ik er de hele les bij ben, dan zou het kunnen dat hij erg aan me blijft hangen en dat zou de zwemles in de weg kunnen zitten. Nu twijfel ik heel erg wat ik moet doen. Ik weet dat er in de buurt een zwemvereniging is waarbij je wel mag blijven om te kijken. Zal ik de overstap maken? Of zal ik dit nog even doorzetten en proberen genieten van de 45 minuten me-time?

Liefs,

Een apetrotse moeder”

Het antwoord

Dit is een herkenbaar dilemma bij veel ouders met kinderen op zwemles. Als je kind iets nieuws en spannends gaat leren, wil je je kind graag ondersteunen en trots meekijken. Het is belangrijk om te weten dat er hier geen goed of fout antwoord is, alleen een keuze die het beste past bij jouw kind.

Je zoon vindt het spannend om het water in te gaan, dat is heel logisch. Zwemles vraagt overgave en jij bent zijn veilige haven. Dat hij jou erbij wil hebben, zegt niet dat hij het niet zonder jou kan. Het zegt dat hij zich bij jou veilig voelt. En tegelijkertijd hoor je dat het verdriet van korte duur is, hij herpakt zich snel wanneer jij weg bent en de juf ziet dat hij daarna goed meedoet.

Dat geeft aan dat je zoon al een belangrijke vaardigheid aan het ontwikkelen is: zelfregulatie. Hij mag even op je leunen, maar hij kan het daarna zelf.

Blijven of juist niet blijven?

Als jij blijft, voelt hij zich gesteund en gezien, maar bestaat de kans dat hij jou blijft ‘gebruiken’ als veilige anker en dat het afscheid alleen maar lastiger wordt. Als jij gaat, ervaart hij eerst spanning, maar leert hij: ik kan dit, ook zonder mama/papa. Daardoor groeit zijn zelfvertrouwen. Onlangs deelde psychiater Esther van Fenema nog dat we als ouders niet elk ongemak hoeven weg te nemen. Het is goed om nabij te blijven binnen de grenzen die er zijn en het gevoel erkennen, zonder het probleem op te lossen vóór het kind.

Het beleid voelt misschien streng, maar pedagogisch gezien is het niet zo gek. Veel kinderen functioneren juist beter als ouders niet aanwezig zijn. Het feit dat jij het steeds opnieuw vraagt en de zwemschool consequent blijft, maakt ook de boodschap voor je zoon helder. Dat geeft voorspelbaarheid en veiligheid.

Overstappen of doorzetten?

Wat je jezelf zou kunnen afvragen, is:

• Zie ik dat mijn zoon groeit, ondanks de spanning bij het afscheid?
• Wordt het afscheid langzaam iets makkelijker, of blijft het even heftig?
• Hoe voelt het voor mij: geeft het me rust om even los te laten, of vooral onrust?

Als je merkt dat de spanning structureel toeneemt en je zoon er echt tegenop blijft zien, dan kan een overstap naar een zwemvereniging waar je mag blijven een liefdevolle keuze zijn. Maar als je ziet dat hij zich eigenlijk prima redt en jij geniet van die 45 minuten me-time, dan mag je erop vertrouwen dat je hem hiermee helpt groeien. En genieten van tijd voor jezelf hoort ook bij liefdevol ouderschap. Veel zwemplezier voor je zoon!

Lees op J/M Ouders het dilemma: Pushte de zwemlerares mijn zoon te veel? ‘Ik twijfelde of zijn grens werd overschreden’.

Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:

Reacties