Actueel
63
keer gelezen
Heinenoord – Maar liefst 604 pagina’s dik en enkele kilo’s zwaar: dat het geslacht Bochove in menigte is uitgebroken lijdt geen twijfel. Het eerste exemplaar van het kloeke familieboek werd zaterdagmiddag 31 januari door samensteller Izaäk van Bochove uit Zwartewaal aangeboden aan Rein van der Waal en Simone Meyer, vrijwilligers van de archiefafdeling van Museum Hoeksche Waard.
Het boek is een voortzetting op twee eerdere publicaties over deze familie uit 1971 en 2000. De geschiedenis gaat ver terug. Rond 1600 vestigde Aert Bochove zich aan de Zinkweg, een buurtschap bij Oud-Beijerland. Zijn nakomelingen hebben zich sindsdien verspreid over de Hoeksche Waard. En ze zijn over de hele wereld te vinden, tot aan Amerika, Suriname, Venezuela, Ambon en Japan.
De naam is in de loop der jaren op allerlei manieren gespeld en verhaspeld, zoals dat zo vaak ging. Met of zonder VAN, met een K of een C (of CK) en met of zonder een N op het eind. Hoe dan ook allemaal op de één of andere manier familie van elkaar. De oorsprong ligt vermoedelijk, al is dat niet onomstotelijk aangetoond, in het gehucht Bokhoven bij ‘s-Hertogenbosch. Lieflijk gelegen aan de Maas. Dat moet al in 800 ontstaan zijn. In oude oorkonden heet het Buckhoven of Bochoven en later meestal Bokhoven. Hoe bescheiden van omvang het is weerspiegelt de carnavalsnaam: Zeuve Straate Durp.
Izaäk van Bochove zit vol prachtige verhalen. ‘Een keer bezocht iemand van de familie Bokhoven het gelijknamige plaatsje. Door een non werden hij en zijn hoogzwangere vrouw rondgeleid. “Het zou toch wat zijn als je nu hier zou moeten bevallen”, grapte de man tegen z’n vrouw.’
Familieleden komen we tegen in de landelijke politiek, er waren Kamerleden, burgemeesters in meerdere plaatsen, en ook in de Hoeksche Waard lieten de Bokhovens hun sporen na. Maar liefst 150 jaar lang volgden Bokhovens elkaar op als gerechtsbode in Nieuw-Beijerland. De familie heeft ook een marine-verleden. Officier Pieter Dirk van Bochove verongelukte ooit tijdens het uitoefenen van zijn functie, hij verdronk in het Marsdiep bij Den Helder. Naar hem werd het torpedo-inschietvaartuig vernoemd: Hr Ms Van Bochove. En nog steeds is dit vaartuig in gebruik, dichtbij zelfs, als clubhuis van scoutinggroep Suaneblake in Goudswaard.
Ruim 50 jaar heeft Izaäk van Bochove gewerkt aan de familiegeschiedenis. ‘Ik werd ooit benaderd door iemand voor wat gegevens. Die gaf aan te willen stoppen, droeg alle spullen aan mij over en zo is het begonnen. Gelukkig had ik altijd al interesse in geschiedenis.’ Izaäk was bouwkundige en zag de genealogie altijd als mooie hobby naast z’n werk. ‘Bijna elke weekend zaten we in musea te spitten’, vervolgt Izaäk, ‘mijn vrouw Betsie ging meestal mee.’ In het museum in Heinenoord werden honderden uren doorgebracht. Naast gemeentehuizen en heel veel belletjes en later speuren op internet. Eerst allemaal op papier, later deed de computer z’n intrede. Erg handig, als je tenminste geen bestanden wist. Het is allemaal goed gekomen. ‘Ik zeg altijd: Voor deze hobby hoef je niet gek te zijn, maar het helpt wel’, lacht Izaäk.
Tot lichte wanhoop van echtgenote Betsie neemt de speurder grote delen van de woonkamer in beslag met z’n paperassen uitgespreid op de grond. ‘Ach, ik stofzuig er maar omheen’, zegt Betsie berustend met Drentse nuchterheid, ‘laatst heb ik m’n echt gedwongen op te gaan ruimen. Nou, er zijn inderdaad een paar blaadjes weg.’ Daar ligt een heikel punt. De chroniqueur is inmiddels 81 en de jaren gaan tellen. ‘Ik blijf wijzigingen nog wel een beetje bijhouden, en het boek is vast en zeker niet foutloos of compleet, maar een opvolger zou zeer welkom zijn.’
Een foto van een fraai handgeknoopt wandkleed siert de kaft van het boek. Het is het familiewapen van de Van Bokhovens, met al even taai geduld geknoopt door Izaäk. Met de behartigenswaardige lijfspreuk: ‘Mon espoir est en Dieu’ (mijn hoop is op God).
Wie meer wil weten kan contact opnemen met de auteur via email: izaakenbetsie@gmail.com.
(tekst: Conno Bochoven)
Over de auteur
