Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Tamar (43) woont al jaren met haar gezin elders, maar mist haar geboortestad.
„Al jaren woon ik in andere stad dan waar ik vandaan kom. Ik verhuisde er ooit heen voor de liefde en hoewel die relatie na een paar jaar uitging, ben ik hier toch blijven wonen. Ik had hier een baan, vrienden, zat bij een hockeyteam en leerde via diezelfde hockeyclub ook mijn man kennen. En voor ik het wist, was ik getrouwd en had ik drie kinderen.
Saaie nieuwbouwwijk
En het gaat goed hoor, ik geniet enorm van mijn gezin, de kinderen hebben een fijne school en vriendjes, maar toch… mis ik mijn oude woonplaats. Sterker nog, ik realiseer me steeds vaker dat ik me in deze stad helemaal niet thuis voel. Ik woon in een nieuwbouwwijk waar alles netjes en geordend is, maar het mist gewoon karakter. Je ziet bijna geen oud gebouw, geen leuke straatjes, geen plekken waar je even kunt verdwalen. Het is allemaal nieuw, strak en vooral: saai. Niet dat geordend zijn heel slecht is, maar het voelt wel saai in een ‘dit is niks voor mij’-zin.
Mijn geboortestad, dus. Het is niet dat ik naar het verleden wil vluchten, maar ik voel me automatisch ontspannen als ik daar ben. Daar ken ik de plekken, de mensen, dáár liggen mijn roots. Terwijl het hier nog steeds voelt alsof ik op bezoek ben.
Onbegrip
Mijn man begrijpt het niet echt. Toen ik het laatst voorzichtig ter sprake bracht, keek hij me aan en zei: ‘Maar we hebben hier ons leven, toch? De kinderen zitten hier op school, je kunt je vriendinnen zo opzoeken, waarom zouden we verhuizen?’ Tuurlijk, hij heeft een punt. Op papier hebben we het hier prima. Maar het voelt toch alsof ik een beetje vastzit.
Soms kijk ik even op Funda en vergaap ik me aan huizen in mijn geboortestad. En hoop ik stiekem dat ik ooit een huis tegenkom dat mijn man ook leuk vindt. Maar met de huidige huizenmarkt is het niet bepaald makkelijk. Alles is duur, en alles wat ik mooi vind, is net buiten bereik. Het blijft dus vooralsnog bij dromen, en geregeld bezoekjes brengen aan mijn geboortestad. Met pijn in het hart, dat wel.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
Reacties
Over de auteur
