‘Ze zette me steeds voor paal bij vrienden’

In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Mitchell (33), die merkte dat zijn vriendin hem steeds vaker kleineerde in het bijzijn van vrienden. „Ze had er blijkbaar plezier in om me te kleineren. Mijn kledingstijl, mijn werk en mijn hobby’s: niets was nog veilig.”

Mitchell (33): „De eerste maanden waren echt leuk. We waren veel samen en het voelde alsof we een fijn ritme hadden gevonden. Na een tijdje begonnen we ook met elkaars vrienden om te gaan. Dat vond ik juist gezellig en ik dacht dan ook dat het een teken was dat we goed op weg waren. Maar langzaam begon er iets te knagen.

Schaamde me kapot

Het begon subtiel. Een flauwe opmerking over dat ik niet kon koken, of een grapje over dat ik altijd te laat was. Niet leuk, maar ik kon het nog relativeren. Tot het steeds vaker en harder werd. Bij haar vrienden zei ze: ‘Ja, Mitchell kan niet eens een ei bakken zonder het te verpesten.’ Iedereen lachte. Ik probeerde mee te lachen, maar stiekem schaamde ik me kapot.

Bij mijn eigen vrienden ging ze nóg een stap verder. Tijdens een spelletjesavond riep ze ineens: ‘Hij is thuis al net zo slecht in bed als in dit spel!’ Ik werd knalrood. Mijn vrienden zaten me met grote ogen aan te kijken, alsof ze zich afvroegen of dit serieus was.

Steeds pijnlijker

Het bleef niet bij een eenmalige misplaatste grap. Ze had er blijkbaar plezier in om me te kleineren. Mijn kledingstijl, mijn werk en mijn hobby’s: niets was nog veilig. Als ik een verhaal vertelde, onderbrak ze me met: ‘Lieverd, je vertelt het weer verkeerd, zoals altijd.’ Of ze rolde demonstratief met haar ogen als ik iets zei.

Zelfs mijn beste vriend trok me later een keer apart: ‘Mitch… dit is niet normaal. Hoe zij tegen je praat? Dat is respectloos. Pik je dit echt?’ Dat kwam binnen, keihard.

Steken, elke keer opnieuw

Ik probeerde het met haar te bespreken, maar ze wuifde alles weg. ‘Doe niet zo gevoelig’, zei ze. ‘Het zijn gewoon grapjes.’ Maar het waren geen grapjes. Het waren steken, elke keer opnieuw en het deed pijn dat ze niet inzag hoeveel het me raakte.

Op een avond, na wéér zo’n gênante opmerking bij mijn vrienden, knapte er iets in mij. Ik realiseerde me: ik voel me onzeker naast iemand die mijn partner zou moeten zijn. Ik kon het niet meer aan en ik maakte het uit. En dat allemaal waar mijn vrienden bij waren. Ik kon het niet langer volhouden. 

Het was nodig

Het was moeilijk, want naast die nare momenten hadden we ook mooie herinneringen. Maar achteraf weet ik: het was nodig. Niemand zou zich klein of belachelijk moeten voelen door de persoon met wie hij of zij samen is. Gelukkig kreeg ik de bevestiging die ik nodig had van mijn omgeving. Mijn vrienden zeiden letterlijk: ‘We zijn zó opgelucht. Je verdient iemand die trots op je is.’ En ze hebben gelijk. Liefde is opbouwen, niet afbreken. Ik ben blij dat ik op tijd mijn grens heb getrokken.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:

Reacties